Angst en de witte krijtrots

Angst en de witte krijtrots

Angst en de witte krijtrots

Een weekend Engeland.
Samen.
Hevy Fest.

(Ja, zonder ‘a’… En dat in het land waar je anders geleerd zou hebben.)

Over met de boot.
Een nacht in Duinkerken.
In de nieuwe ochtend naar Dover.

Al weken denk ik aan het rijden in Engeland. Aan het links rijden. In Nederland de kant van de tegenligger. Nu is die tegenligger mijn denken: de angst voor het onbekende! En de vraag die mij regelmatig in bedwang houdt: ‘kan ik dat wel?’

Na anderhalf/twee uur varen we de haven van Dover binnen. ijn vrouw attendeert mij op de krijtwitte verticale rosten. Ik ken ze van de foto’s. Uit mijn ‘Stepping Stones’-handboek van de Engelse lessen. Ooit kreeg ik die lessen, nu geef ik ze zelf aan mijn leerlingen. Leerlingen die zich, net zoals ik toen, nog steeds afvragen waarom zij Engels moeten leren. Ja wereldtaal, ja vakantie en ja zoveel meer argumenten…

De witte rotsen op dat kleine plaatje uit mijn boek ooit, komen wel heel dichtbij wanneer we de boot uitrijden. Of ik het wel kan met dat links rijden is niet meer im frage, uuh is ‘to be out of question’!

Mijn onzekerheid heb ik in Nederland achtergelaten. Blijkt als ik laveer met het verkeer dat haar weg vervolgt. Ik had geen rekening gehouden met de andere weggebruikers. Dacht dat ik het alleen moest doen. Vanuit mijn onzekerheid mezelf vastdenken, dat enkel mijn onzekerheid voedt en in stand houdt.

En nu rijd ik aan de linkerkant. Alsof ik nooit anders gedaan heb rijden we een hevige regenstorm tegemoet. Alsof mijn spanning ontladen wordt door hevige onweersbuien. Spannend was het. Het autorijden stukken minder. Door de Engelse havenstadjes rijden we naar onze bestemming in Lympne.

In de dagen die volgen wisselen we het muziekfestival af met het verkennen van de streek. Typisch Engelse theehuizen doen we aan, evenals de nodige kastelen, kerken en oude (haven)steden.

Door de Pieter Post-landerijen denk ik terug aan die onzekerheid en vooral aan mijn angst van eerder. De keus die om het links rijden relatief ‘makkelijke’ los te laten en te vertrouw
en op dat het me zou lukken door het te doen.

Op de dag van vertrek nog een paar uur in Dover rondkijken. Vastberaden die witte krijtrots op te gaan! Het deed me terugdenken aan de eerste keer dat ik door de Alpen reed. Indrukwekkend is het woord dat de lading redelijk dekt.

Het witte krijt contrasteert op mijn zwarte broek, op mijn zoektocht naar een mooie steen. Voor mijn kinderen. Om hen naast de plaatjes ook het krijt te laten voelen. Het krijt dat ooit op het bord de Engelse grammaticale regels deed ontvouwenIMG_20150818_034456

In mijn hoofd klinken de tonen en de tekst van die band een
avond eerder: “… here’s me overseas, across a pond by the Dover peaks …”

Met de angst verloren sta ik bovenop die ‘peaks’! Trots teken ik met krijt een hart op
een houten plank. De ‘on’ ontdoen van ‘zekerheid’ is niet out of reach. Zolang ik de angst niet als een echo door mijn hoofd laat gaan hoef ik mezelf niet te bewijzen. Dan weet ik dat de angst mij enkel uitnodigt op zoek te gaan naar het pure wit

About the Author

1 Comment

  • Roeleke 27 augustus 2015 at 10:19

    Kwetsbaar mooi! Zoals altijd.

Leave a Reply