Blog : persoonlijk

Jaarwoord 2017

Jaarwoord 2017

Een jaarwoord. Niet als voornemen, maar om ieder jaar een intentie neer te zetten! Het woord als olifantenpaadje. Het woord als richting in een wereld vol verwondering met alles dat zich aandient. Het woord als invoegstrook.

Na dOEN, SSTilte (ook op sociale media) en GISTen, dit jaar in 2017 het woord: FOCUS!

Het voelt als hét moment. Het moment om alle lijntjes die ooit ingezet zijn te gaan verbinden. Lijntjes van en voor de toekomst. Beginnetjes werden gemaakt, vaak voor morgen. Dat is wat het was.

Ik sta op de brug tussen toen en straks. Alles wat ik ooit deed wordt pas echt zinvol, voor mij althans, wanneer ik focus.

Lees verder

Afstand nemen op voetbalzaterdag

Afstand nemen op voetbalzaterdag

De tweede wedstrijd van het seizoen. Nieuw voor ons beiden. Zelf nooit gevoetbald. Voor Feie nieuwe ervaringen. Het sporten in teamverband, het spel, de spelregels, de posities, bijbehorende taken en de taal: ‘door het midden’, ‘langs de lijn’ en ‘het veld breed houden’.

Vandaag een uitwedstrijd. In Gilze tegen het selectieteam, de F1. Zij, die net koud twee trainingen achter de rug hebben, tegen een team dat al zeker een seizoen geolied draait. Die machine blijkt al snel de ene na het andere doelpunt te scoren. Wat ik zie is een groep die vooral bezig is de bal te krijgen en te houden. Om vervolgens op de helft van de tegenstander pogen te scoren. Op een kleine kans na in de eerste helft zijn zij niet geslaagd in deze laatste opzet.

Die kleine kans komt voort uit het afpakken van de bal en een rush langs de linkerzijkant.

Lees verder

Angst en de witte krijtrots

Angst en de witte krijtrots

Een weekend Engeland.
Samen.
Hevy Fest.

(Ja, zonder ‘a’… En dat in het land waar je anders geleerd zou hebben.)

Over met de boot.
Een nacht in Duinkerken.
In de nieuwe ochtend naar Dover.

Al weken denk ik aan het rijden in Engeland. Aan het links rijden. In Nederland de kant van de tegenligger. Nu is die tegenligger mijn denken: de angst voor het onbekende! En de vraag die mij regelmatig in bedwang houdt: ‘kan ik dat wel?’

Lees verder

Drie over vier.

Drie over vier.

Op weg naar het zwembad met de mannen. Lekker zwemmen, oefenen en spelen: heerlijk! Jonah fietst voor het eerst op zijn ‘nieuwe’ fiets. Een tijdje voor zijn verjaardag hebben we een tweedehands Beach Bike gekocht.

Helemaal trots op zijn fiets geniet hij van het gesprek over zijn fiets. De oudste, zeven, zit bij mij achterop. Hij bewondert Jonah’s nieuwste aanwinst en samen vuren zij vragen af.

Ik leg uit wat er allemaal vernieuwd is. Hoe je een fiets in en uit elkaar haalt. En dat mamma zijn fiets gespoten heeft. Beide geïnteresseerd in het proces van schuren en spuiten vertel ik ze dat pappa de fiets eerst roestvrij gemaakt heeft.

Van achterop de fiets uit het niets een scherpe verwachting:

Dat hoef je zo niet te zeggen hoor!

Wat verbaasd over deze uitspraak bevraag ik Feie. Nieuwsgierig en verwonderd ben ik benieuwd wat hij eigenlijk wil zeggen.

Je hoeft niet ‘pappa’ te zeggen hoor. Ik ben geen vier meer!

beachbike-quote1-klNa een kort moment van stilte stromen tranen van het lachen over onze wangen. Wat is het toch fijn om te weten dat kinderen de openheid hebben om te zeggen wat in hun opkomt. En tegelijkertijd wordt het zo helder waar zij zich in hun eigen proces bevinden!

Samen leren, leven en genieten van elkaars groei.

Natuurlijk zullen er ook wel ergens roestplekken ontstaan of te vinden zijn. Bewustzijn creëert de voelbare ruimte om alles tegen elkaar te mogen zeggen. Een fractie van mijn oude pijn ‘heb ik iets verkeerd gezegd’ kon ik loslaten. Even schuren. De lach en tranen deden de rest! Polijsten.

Pappa heeft het begrepen!

The New.

The New.

busTussen kerst en oud&nieuw er even tussenuit. Samen met mijn vrouw, vriendin…mijn meisje. Naar de stad waar ooit de basis werd gelegd. Precies tien jaar geleden, het najaar van 2004. In een brakke Ford Transit op weg naar Stockholm. We kenden elkaar net een week. Zagen elkaar echter al een jaar. De liefde voelde sterk en vertrouwd. Samen op avontuur, onze eigen ’24 uur met’. Met elkaar en een vegetarisch HARTige taart.

Naar Stockholm om daar de indie-band Blackstrap op te halen. Nu samen zijn naar een witte stad.

Dit keer vliegen we. Twee uur in de lucht, een stuk sneller. Ook de temperatuur in Stockholm is anders. Toen ver boven nul, nu minus achttien. Stockholm. Een heerlijke stad met een fijne energie, vriendelijke mensen en mooie plekken. Alleen al daar zijn is goed en rustgevend.

In de tussentijd zijn we er vaker geweest. We weten de weg, kennen nog steeds niet iedere plek. De korte dagen zijn bijzonder, de cafeetjes snel gezocht. Lezen, schrijven en goede gesprekken. Kalibreren. De liefde voor elkaar ijken aan wat we voor elkaar voelen. Moeilijke tijden helen. Nieuwe inzichten versterken.

Als we de tweede dag het Moderna Museet binnen lopen valt mijn oog direct op een kunstwerk van Charles Ray. The New Beetle. Zo puur. Zo wit. Een kind spelend met een Kever. Die van Volkswagen. Het waren de Herbie-films waarin ik de Volkswagen Kever leerde kennen. Een kever met een sterke eigen wil. Authentiek. Het nam zijn ruimte in en ging voor zijn doel. Net een kind, zo open. Ik genoot van die spelende eigen-wijsheid.

beetle-quote1-klIk staar naar het kunstwerk en denk aan het kleine beestje. De kwetsbare vleugels onder het schild. Vliegen. De jongen houdt deze Beetle aan de grond. Wat als het Herbie zou zijn?Als kind speelde ik ook met auto’s. Dat moment dat ik in het gras lig voor ogen. Verwonderend kijken naar die kever op zijn rug. Trappelend weer grond onder zijn poten te voelen. Zo kwetsbaar. Zelfs met schild.

The New Beetle, de ‘volwassen’ versie van die oude Herbie-kever. Ik heb me de laatste jaren regelmatig afgevraagd wat ik van deze transformatie vond. Weerstand voelbaar. Ik ben niet uitgespeeld.

Ik zie de jongen spelen met The New Beetle. Bekijk ‘m vanuit alle hoeken. Een jong kind dat speelt, oefent en leert volwassen te worden. De compositie raakt me. De openheid. Alles mag er zijn, in het pure van het wit. De kwetsbaarheid. Een eigen persoonlijkheid. Leren van het oude & nieuwe! Met liefde.

Oefenen

Soms maakt iets dat je ziet of hoort een bijzondere indruk. Soms maakt het iets los! Het zien van de volgende film gaf me de woorden voor mijn huidige proces…


The force!

Dat waar ik me jaren tegen heb verzet.
De angst. Het denken! Mijn denken…

Door blijven gaan. 
Meten aan (wat) anderen (vinden). 
Mezelf niet zien en gezien willen worden!?

De ‘wat maakt’-vraag rondom awareness.
Er ontstaat bewustWORDing…stapje voor stapje…
Bewust(mogen)ZIJN (en) oefenen!
Ont-dekken.
Ont-wikkelen.
Ont-moeten…
…mijn pad!

Een peacefull en LIEFdevol leven.
Ruimte nemen om te zijn wie ik ben.
De rust. Bewijzen valt stil.
Mezelf zien, een ander nodigt uit hen te (mogen) ZIEn.
NieUw (of hét) LEVEN!? 

Het zekere weten loslaten.
Net als de angst.
Vertrouwen dat het zich in het moment ontvouwt!

Het is VOELbaar EN ik OEFEN…


(…en dan de twijfel om het te posten, het denken ‘wat zouden anderen…’ thnX Lee!)

Mijn jaarwoord voor 2014: dOEN!

Eigenlijk wist ik het in 2013 al, dus lang hoefde ik niet over een jaarwoord voor 2014 na te denken. Bevestiging vind ik in het getal veertien. De veelheid van zeven, het getal dat staat voor inzicht, zelfkennis, introvert, lichamelijk, rusteloos, intuïtief, en volheid. Op zoek naar antwoorden. Soms in stilte… 

De optelling van 2+0+1+4 is ook zeven. Twee zevens naast elkaar maakt 77, dat staat voor het verkrijgen van een dieper inzicht, wijsheid en kennis door openbaringen. Dat sluit gevoelsmatig naadloos aan bij de optelling van mijn geboortejaargetal, vijf (1+6+0+8+1+9+7+9, 4(+)1) dat staat voor levendig, blij, impulsief, heetgebakerd en ondernemend. En wat te denken van mijn verjaardag dit jaar, 1+6+0+8+2+0+1+4. Je krijgt tweeëntwintig, een meestergetal dat staat voor grootste plannen en haarscherpe intuïtie.

Zoveel herkenning. Dankbaar voor de vele inzichten van het afgelopen jaar! Afijn, genoeg gegoochel met getallen. Het is tijd voor actie. Het omzetten van de inzichten in concrete handelingen, dat waar ik in 2013 mee startte: waarmaken. Mijn woord voor 2014 is dOEN*!

Voor ik mijn dOEN-lijst van 2014 opschrijf eerst een terugblik. Terug naar Op de lijn van twijfel en verwonderen‘. Minimaliseren in 2013. Mijn hart volgen was het motto. De bedoeling was minder te piekeren en te twijfelen, minder ‘ja!’ te zeggen en minder energie naar ‘binnen de lijntjes’!? Of dat nu helemaal gelukt is…?

Nope! De waan van de dag en oude patronen hebben er voor gezorgd dat ik op sommige momenten toch weer meer mijn denken heb gevolgd in plaats van mijn hart. En toch nog gericht op de buitenwereld. Het voedde mijn onzekerheid en twijfels. Het grootste inzicht kwam eind 2013. Het besef dat ik echt mag vertrouwen op mezelf. Op mijn gevoel en talent!


Vertrouwen op mijn gevoel, ofwel mijn hart volgen betekent luisteren mijn hart! Dat ‘moet’ ik dan wel dOEN. Regelmatig vergeten door mijn denken. Keuzes gemaakt zonder eerst even stil te staan. Niet geluisterd naar wat mijn hart vaak fluisterde. Mijn onderbuikgevoel als trouwe partner genegeerd.

Het wordt tijd om nog meer loyaal te zijn aan mezelf, niet te snel te willen gaan, ruimte creëren voor dat wat zich aandient, minder snel ergens enthousiast induiken en achteraf voelen dat het eigenlijk niet de richting is die ik op had willen gaan. Eerlijk te zijn, te horen én voelen welke volgende stap ik ga zetten. 

Ik heb geoefend met minder energie ‘binnen de lijntjes’. Met succes! En ik heb me verwonderd over hoe mijn Openheid mensen verbindt en op mijn pad heeft gebracht. Ook het loslaten van verantwoordelijkheden die niet van mij zijn geeft lucht. Problemen daar laten waar ze horen en ingaan op zaken waar ik het verschil kan maken.

Nieuwsgierig blijf ik. Naar mijn vragen en gedachten. Maar ook naar de ander en die wondere wereld waarin we samen leven. Neem geen genoegen met ‘het kan niet’! Deze overdenkingen voeden mijn ontwikkeling. Dat maakt me blij!

In 2013 heb ik regelmatig een spiegel voorgehouden gekregen van lieve, fijne mensen**. Of het nu op school, lopend over straat, om de keukentafel, in een bovenkamer, het bos of in een werkplaats was, er ontstonden altijd fijne gesprekken met bijzondere inzichten. Vertrouwen en het loslaten van onzekerheden is wat me uit mijn comfort zone haalt. Spannend en nieuw. Een einde maken aan flowkillers. Dit dOEN voelde als een overwinning!

Het lijstje van vorig jaar blijf ik koesteren. Ik houd het nog even vast, om het vervolgens weer los te laten. Bewustwording als doel. 2014 is nu! Mijn hart vertelt me samen met mijn onderbuik welke richting ik op ga. En die richting wordt steeds concreter. Ruimte geven aan dat wat zich ontvouwt. Tijd nemen en pakken. Het resulteert in de volgende toe-dOEN-ers voor dit jaar:

  • onderwijziger, samen met mijn leerlingen in het voortgezet speciaal onderwijs bouwen aan een onderwijs voor iedereen. Dat dOEN met het statement ‘Ieder kind IS zichzelf, voelt zich geZIEN en ont-wikkelt’.
  • ronaldheidanus.nl, mijn eigen onderneming. Wat ik ga dOEN? Kennis delen. Mijn expertise verder brengen. Samen op weg naar open en inclusief onderwijs. MiO als eerste partner.
    En verder blijf ik schrijven. Mooie, krachtige maar ook kwetsbare en reflecterende verhalen en teksten de wereld in zetten. Ter inspiratie, maar ook als ‘ondertitelen’ van mijn handelen.
  • leerKRACHTkijken, een co-creatief platform waar iedereen kan participeren, samenwerken en wil LEERen KRACHT te zien door te KIJKEN naar de mogelijkheden. Een mix van omdenken, kennisbank en delen van good practice. Doen wat werkt als filosofie. (leer)Kracht zit in iedereen. In onze kinderen, in mij als leraar en opvoeder en in JOU! Er valt genoeg te dOEN nu passend onderwijs als een tsunami ONS onderwijs binnen komt denderen. Een uitnodiging volgt dus snel…
  • Poeheej, een te gekke werktitel voor een project met een fantastische missie! Initiatiefneemster Marieke Zwinkels heeft een fijne groep mensen bijeen gebracht. Dit gaat het dOEN! Daar heb ik alle vertrouwen in…
  • HighGainBoys, een tijdelijke naam voor een nog naamloze band. Vier vaders. Een wekelijkse ont-moeting. Versterkers op elf! Punk. Wat hen staat te dOEN: een eerste plaat uitbrengen in 2014. In welke vorm en onder welke naam is nog geheel onduidelijk…maar die plaat gaat er komen!
  • ROETS, een ambitieus en mooie project van Bianca Blom. Als side-kick mag ik mijn visie dOEN laten spreken. Leuk!
  • ……
  • ……
  • ……dat wat zich aandient.

    * Nee, #dOEN is niet verkeerd geschreven. De ‘OEN’ heb ik overgehouden aan mijn laatste opleiding. Het is een afkorting voor Open, Eerlijk en Nieuwsgierig (wie een bronvermelding heeft…ere wie ere). De ‘d’ staat voor mij voor Durven, Dromen en natuurlijk Doen! Dat alles vanuit een nieuwsgierige, explorerende en open houding. Eerlijkheid start bij mezelf, trouw en eerlijk naar wat ik voel zorgt voor eerlijk en open handelen naar anderen. De drie-eenheid straalt een positieve energie uit met een naïef karakter. Door dromen en durven te doen ontstaat genieten van het leven!

    ** Mijn grote dank gaat uit naar mijn liefste vrouw Inge die me in alles support! En ook naar iedereen die mijn verhalen las/leest, deelt en met me werkt en/of heeft gewerkt. Mijn extra dank gaat uit naar: Miriam, Esther, Wendy, Petra, Jetske, Helmer, Marieke, Rob, ErikRusz, Harriët, Marije, Sandra, Edith, Karin en Han, voor wie – en omdat – jullie zijn!

    note: wellicht groeit dit blog nog in de loop van het jaar door inzichten en waarde(n)volle gesprekken.

    “de beste wense en een gelukig nieuwjaar!”

    Vakantie! Om eerlijk te zijn was ik er aan toe. Het verlangen naar ‘even geen school’ groeide de laatste maand met de dag. Opgezogen door werkdruk, of was het de drukte die ik er zelf van maak?

    Vlak voor de vakantie hoorde ik Frank Van Massenhovespreken over ‘Het Nieuwe Werken’ en wat het onderwijs hiervan zou kunnen leren. In zijn bedrijf werkt 67% van het personeel voornamelijk thuis. Dit om hen het gevoel van autonomie en familieliefde niet te ontnemen. “Mensen werken wanneer zij willen en gemotiveerd zijn,” legt Van Massenhove uit. Het levert dus ook nog eens motivatieop. Wat wil je nog meer? Mensen die willen gaan ‘voor de zaak’ en dat terwijl ze gelukkig zijn met wat ze doen. Alleen, verbonden aan een school lijkt thuiswerken voor onderwijsgevenden erg lastig. En toch werken er veel thuis… Ik deed dat in ieder geval:

    Toen ik net startte in het voorgezet speciaal onderwijs kwam er veel op mij af. Zo is er in het VSO – en mijn ervaring is nog niet anders – een systeem waarin alle kennisvakken door één en dezelfde leerkracht wordt gegeven. Dit omdat leerlingen moeilijk kunnen omgaan met leerkrachtwisselingen, zo werd mij verteld. Het riep het bij mij de nodige vragen op. Is het onderwijs op deze wijze een afspiegeling van de maatschappij? Hoe leren ‘speciale’ leerlingen wel? Wat hebben ze nodig? Voedt deze werkwijze niet juist het gevoel van ‘speciaal’? En wat vraagt deze aanpak van leerkrachten en de kwaliteit van het onderwijs?

    Thuis was ik ijverig lessen aan het voorbereiden, toetsen aan het nakijken, handelings-/groepsplannen en kerndocumenten aan het schrijven en alle ouders iedere dag aan het updaten wat betreft de ‘ontwikkeling’ van hun kind. Vaak ging dat ‘ontwikkelen’ over gedrag, want ook in dit systeem lieten leerlingen zich niet kaderen! Om mij heen zag ik het iedereen doen, ik volgde braaf. Zelfs in het weekend had ik regelmatig contact met collega’s over werk.

    Met de jaren werd ik ongelukkiger. De antwoorden op mijn vragen waren niet congruent met wat ik in de groep ervoer. Eigenlijk was ik alleen maar dingen aan het doen waar ik het nut niet van inzag of waarvan de opbrengsten niet opwogen tegen de inzet.

    In die tijd werd ook mijn eerste zoon geboren. Mijn gedachte dat ik mijn leven nog kon blijven leven zoals ik dat deed was wat te naïef. Naast de slapeloze nachten werd de roep meer thuis te zijn groter. Geheel begrijpelijk, maar hoe moest dat met mijn werk? Mijn eerste spiegel: de balans was ‘een beetje’ zoek…

    Ooit vroeg ik tijdens een vergadering om meer tijd op school om handelings-/groepsplannen en kerndocumenten te schrijven kreeg ik enkel verontwaardigde blikken. Het bleef stil. Achteraf werd ik zelfs als ‘oncollegiaal’ weggezet!? Hoe zou de inspectie tegen deze tijdrovende taak en manier van werken aankijken?

    Van Massenhove vertelde ook over blank-agenda-dagen, dagen waarop er niets op de agenda stond en je zelf je werk kon inplannen. Zo heb je als fulltimer niet meer dan voor ongeveer 80% werk. Ik dacht terug aan mijn handelingsplannen! Van Massenhove vervolgt met dat er natuurlijk altijd onvoorziene taken bij kunnen komen, maar dat je door blank-agenda-dagen je taken – of zoals hij ze noemt ‘targets’ – goed kan halen. Een mooie uitdaging: de targets van een leerkracht in kaart brengen, daar 80% van nemen en die opnemen in een NJT. Natuurlijk begrijp ik ook wel dat het onderwijs een proces is dat niet zomaar in percentages gevangen kan worden. Het statement echter is mooi: geef ruimte! Binnen mijn groepen was en is dit ook één van mijn statements, ruimtevoor ontwikkeling. Mijn wens is dat dit ook door mijn leidinggevenden wordt uitgedragen…

    Het deed me ook denken aan Google Friday. Bij Google mogen werknemers 20% van hun tijd aan bedrijfsverwante zaken werken vanuit hun eigen interesse en talenten. Dat betekent dat wanneer je een goed idee hebt er altijd tijd is om die ideeën uit te werken. Wat als leerkrachten deze ruimte zouden krijgen? Denk aan peerreview, deskundigheidsbevordering, praktijkonderzoek, maar ook aan het ontwikkelen van eigen lesmateriaal… Mijn wens zou het ondersteunen van collega’s in het regulier onderwijs zijn! Twee sporen trekken: zelf het speciaal onderwijs onnodig maken en andere leerkrachten empoweren.

    Ooit startte ik met een VSO-groep van 8 leerlingen. Een mooi aantal om een geweldig proces mee te doorlopen. Hen verder brengen. Dit jaar staat de teller op 13, een stijging van ongeveer 61,5%! In het SO kreeg je er een assistent bij. In het VSO, daar waar de leerlingen in één van de belangrijkste levensfases zijn beland, is geen klassenassistent te vinden. Voor de zomer van 2014 wordt binnen mijn stichting het onderwijs ondersteunend personeel grotendeels wegbezuinigd! Het Sociaal Plan heet dat!? Dit betekent toch echt een hogere werkdruk, of moet ik me niet zo druk maken? Alleen lukt het mij echter niet om het werk voor meer dan 100% te doen…

    Vakantie! Een mooie periode om het werk te doen dat is blijven liggen. Toch? Voor mij tijd voor bezinning. Reflectie. Koers(her)bepalen. Nadenken. En dat laatste kan ik beter laten… Het brengt me aan het twijfelen. Twijfel over of ik met het juiste bezig ben. Doe ik hetgeen waar ik echt gelukkig van word? Wie wil ik om me heen hebben en waar wil ik werken? Hoe en waar kan ik het verschil maken?

    “Onderzoek beïnvloedt je handelen!” spreekt Van Massenhove tenslotte. Het is een half jaar geleden dat ik besloot op onderzoekte gaan. Eén dag ontslag. Wat een vrijheid. Wat een ruimte. Op (onder)zoek samen met mijn vragen. En ja, dat heeft mijn handelen en visie op onderwijs veranderd! Het heeft me veel moois gebracht in 2013: de Ontdekkingsreis, de Innovatieklas, de eerste opdracht via Meesters in Onderwijs, de start van Pedagogische Tact, mooie en nieuwe ontwikkelingen rondom leerKRACHTkijken en Poeheej én de ontmoetingen met bijzondere en lieve mensen!

    En toch, de twijfel bleef. Het denken… En net nadat ik tegen mijn vrouw uitsprak dat ik misschien het speciaal onderwijs beter zou kunnen verlaten, kreeg ik een kaart binnen. Van Fanny!

    hooi meneer ronald, de beste wense en een gelukig nieuwjaar! groetjes Fanny

    Wensen…die heb ik genoeg! In het ontvangen van haar lieve woorden flitst 2013, de mooie verhalen en alle ontmoetingen voorbij. Ik ben nog niet klaar in het onderwijs! Dat is wat helder is. Er staat me nog wat te #dOEN! Mijn woord voor 2014. Een nieuw jaar vol nieuw werk(en), nieuwe uitdagingen, wensen en verlangens concretiseren. Mijn Ronaldheidanus Thursday heb ik al. Mijn (onder)zoektocht wordt vervolgd. Een open sollicitatie aan dat wat zich aandient. Een warm welkom aan dat wat zich ontvouwt…

    Ik koester de nieuwjaarskaart van Fanny! Ik ontvang en deel, wens haar, alle leerlingen & onderwijsmensen in het (speciaal) onderwijs “de beste wense en een gelukig nieuwjaar”!!

    Op de lijn van twijfel en verwonderen


    De afgelopen twee dagen heb ik stilgestaan bij het jaar 2012. Tijdens mijn overdenkingen en de vragen; ‘wat heeft mij 2012 gebracht’, ‘wat neem ik mee’ en ‘wat drijft mij nu werkelijk’ werd het mij wederom duidelijk dat mijn hart sneller (gaat) klop(pen)t van dingen die er voor mij écht toe doen! Een inkoppertje: in 2013 mijn hart blijven volgen! Echter weet ik ook dat ik me op momenten erg eenzaam heb gevoeld. Het wordt tijd om daar afscheid van te nemen! Mijn top 3:

    Minder piekeren en twijfelen! Dit jaar heb ik me nog te veel laten leiden door mijn omgeving, daar waar ik (onbewust) al wel wist welke kant ik op (zou) wil(len). Het was (en is) een bijzonder leerproces, met even bijzondere leermeesters! In 2013 loop ik verder op de ingeslagen weg. De focus op dat wat mij werkelijk drijft, mijn visie op onderwijs en in het bijzonder dat van leerlingen die anders leren! Ik ga loslaten van dat wat niet werkt, ook als dat andere en nieuwe paden tot gevolg heeft…doen, actie en lef als sleutelwoorden!

    Minder ‘ja’ zeggen! In het verlengde op het bovenstaande hoort ook de durf om ‘nee’ te zeggen. Dat vind ik moeilijk omdat er zoveel mooie en gave dingen gebeuren. Het afgelopen jaar is mij echter duidelijk geworden dat juist door ideeën te trechteren er mooie initiatieven kunnen ontstaan. En dat zijn juist die momenten die het terugkijken op 2012 kleur geven!

    Minder energie naar ‘binnen de lijntjes’! Als ik mijn eigen kinderen zie spelen, vrij in hun spel, alles kan, alles mag en vooral niet binnen de lijntjes blijven dan zie ik waar het écht te beleven is! Met ze spelen maakt dit besef alleen maar groter. Het draait om de wereld buiten regels en protocollen. Ik ga stoppen met ‘bewijzen’ dat het ook anders kan en mijn energie gebruiken voor ‘buiten de lijntjes’! Nieuwe wegen, op avontuur! Never stop playing and never stop wondering! Wordt vervolgd…