Scholen voor lastige kinderen puilen uit, maar waarom?

Scholen voor lastige kinderen puilen uit, maar waarom?

Met een discutabele titel ‘Scholen voor lastige kinderen puilen uit’ schreef het AD (16/10/10) dat: “scholen voor kinderen met ernstige gedrags- of psychiatrische problemen zitten overvol. In klassen zitten meer kinderen dan de landelijke norm toestaat en in zeker twee provincies zitten leerlingen thuis wegens ruimtegebrek op de zogeheten cluster 4-scholen.

En de reden?
De reden van de toestroom is onduidelijk…
Huh, is dat zo?

Het kan namelijk ook goed gaan, lees hier.

In dit stuk staat echter niet veel meer dan dat ‘we’ eigenlijk al weten, buiten de bijbelse kreten en behoeften!?

Als leerlingen met autisme het binnen het regulier onderwijs wel degelijk kunnen redden, wat doen scholen/leerkrachten dan niet goed? Of anders gezegd, wat kan beter en wat is daar voor nodig? Ik begrijp – werkend op zo’n school voor ‘lastige kinderen’ – dat het een complex geheel is. Echter: zoveel wetenschappelijk onderzoek, zoveel werkgroepen, zoveel geld dat naar scholen gaat (onderwijsuitgaven zijn verdubbeld!?) en het dan nog niet weten?

Misschien zitten klassen overvol, waardoor veiligheid, duidelijkheid & structuur niet geboden kan worden. Ook inclusief (voorbij ‘passend’) onderwijs is (nog) niet mogelijk, daar waar het ‘probleem’ juist om een andere manier van denken vraagt. Omdenken. Passend onderwijs past het onderwijs aan op de behoefte van het kind. De visie van inclusief onderwijs gaat over hoe een leerling met extra onderwijs/zorgbehoeften ingesloten kan worden, binnen welke onderwijssetting dan ook, en het liefst zo dicht mogelijk bij de leefwereld van een kind.

Vergeet ook niet dat taken van de leraar zich opstapelen. Dat een leraar daar ook zelf invloed op heeft moge duidelijk zijn. Mijn taken als leraar VSO: alle vakken geven op VMBO-niveau, dus lessen voorbereiden, oudercontacten, contacten met externe betrokkenen, vergaderingen, werkgroepen, handelingsplannen/groepsplannen (her)schrijven en ga zo maar door. De leraar heeft dus niet de tijd om zijn/haar eigen attitude/houding aan te passen op dat wat het kind werkelijk nodig heeft! Of toch wel?

En wat is er eerst, het kip of het ei? Maar verwachtingen/werkwijze/aanpak van werkvloer en het management van de school matcht binnen mijn organisatie niet. Vanuit het medisch model denken wordt vertrokken en kent hierdoor een duidelijke splitsing in mindset. Recentelijk zijn er nog onderzoeken geweest over intimidatie van schoolbesturen (bron: Beter Onderwijs Nederland) & heeft de SP een onderzoek gedaan waaruit duidelijk werd hoe perfectionistisch/onzeker leerkrachten zijn.

Ow, en laten we de aankomende mogelijke bezuinigingen niet vergeten.

About the Author

Leave a Reply