De roos fluistert

De roos fluistert

De roos fluistert

Zo’n ‘day after’. Gister een dag ziek. Thuis.
Vandaag gaf een leerling mij een roos. Opbloeien als metafoor.
Zij miste mij. Ik hen. Sterker, ik soms zelfs mezelf.
En dus korte break. Een nood.
Mijn baas vroeg of ik migraine had. Nou, mijn hoofd voelde niet goed, zover was zeker.

Soms heb ik een onderbreking nodig.
Een time-out om te herijken.
Om waardevolle inzichten te laten indalen.
Om mijn intuïtie en zintuigen opnieuw elkaar af te stemmen.

Mijn hoofd communiceerde mijn gebrek aan zelfvertrouwen.
Het voedde mijn onzekerheid. Zo’n gevoel van richtingloosheid.
Dus het was tijd. Tijd om te accepteren. Tijd om opnieuw te voelen.
Te focussen.
Om terug te keren naar mijn natuurlijke balans.

Vorige week stond ik voor een keus. Een keus volledig kwetsbaar te zijn. Of overgenomen te worden door gevoel van schuld en schaamte. Dit laatste geen optie; kwetsbaar dus.

Het voelde gek, tegelijkertijd zeer krachtig. Het voelde goed!
En deze keus, het accepteren, toegeven en staan, sleep mijn zintuigen scherp naar wat mij te doen staat: mezelf waarderen en dankbaar zijn.
En dat is wat deze roos mij influisterde.

Wie fluistert dit bij jou in je oor?

About the Author

Leave a Reply