Een reis vol gedragen onderwijs

Een reis vol gedragen onderwijs

Een reis vol gedragen onderwijs

30 december 2018

Waar ik een jaar eerder dankbaar was voor een harde val, zo’n neus-op-de-feiten-val, heb ik mij dit jaar gedragen gevoeld. En dat dragen verwoord precies waar voor mij onderwijs over gaat. Het dragen van. Totdat de ander heeft leren dragen. Gedragen worden vanuit onvoorwaardelijk vertrouwen en openheid, zuiver en volwassen communiceren en waar kennis en ervaringen zijn verbonden. Vallen, opstaan en leren dragen dus.

Gedragen onderwijs, onderwijs waar de leerkracht centraal staat, de ander educeert, meeneemt en waar de ontwikkeling van kinderen leidend is. Waar gewerkt wordt vanuit het statement dat ieder kind wil leren en ieder kind erbij wil horen! Waar het roepen en ‘iets vinden’ wordt omgezet in daden. Acties. Oppakken en doen. Verantwoordelijkheid nemen voor dat wat wordt gevonden. Waar wordt geïnspireerd in plaats van overtuigen. Waar een betweterige discussie wordt ingeruild voor een begripvolle, constructieve en inhoudelijke dialoog.

Het was niet voor niets dat ik na meer dan tien jaar in 2017 het speciaal onderwijs verliet. Een vaarwel vanuit weinig gedragen. Mijn ‘vinden’ teveel aanwezig. Veelal minder positieve ervaringen binnen de organisatie als bevestiging. Geenszins de ontwikkeling van deze kinderen overigens, wel het stukbijten op het verhogen van het onderwijsniveau. Het beeld van en over kinderen.

Jarenlang ben ik zowel binnen als buiten de organisatie weggezet als naïef! Lachten mensen mij in mijn gezicht uit. Legitimeerden zij dat lachen met: de complexiteit van diagnoses, te grote klassen, werkdruk, een te aan veel administratie, inspectie, te weinig verdienen en het mislukken van passend onderwijs. Jarenlang werd mij gezegd dat echt passend onderwijs onmogelijk is. Opnieuw met geld als argumentatie. Een gebrek aan specifieke kennis uit het medische domein toegevoegd. Jarenlang heb ik gedacht dat onze diep gewortelde segregatie in de Nederlandse cultuur een mogelijke reden zou kunnen zijn. Kiezen voor iets anders dan segregatie vraagt uiteraard een inspanning én het nemen gezamenlijke verantwoordelijkheid. Voor alle kinderen binnen school. Alle!

Door vele momenten dit jaar weet ik dat passend onderwijs niet mislukt is. Het is mislukt om ons onderwijs passend te maken. Ons. Want vanzelfsprekend is het slechts de vraag wie welke invloed heeft om het onderwijs passend maken? Precies! En het is dit spanningsveld waar invloed en verantwoordelijkheid elkaar ontmoeten. Ont-moeten. Verantwoordelijkheid kan alleen gedragen worden als duidelijk is welke invloed eenieder waarvoor en -over heeft. En welke acties er worden genomen. In de opvoeding, in de klas, in de school, in de wijk, in de stad en in het land. En dan die ene keus: iets vinden of iets doen!

Het was dit jaar, 2018, dat ik daarom opnieuw koos voor doen. Klaar met op mijn bek gaan nam ik resoluut een andere afslag. Een andere weg. Nam ik ontslag. Kocht een camper. En samen met mijn gezin gingen we dit jaar op reis. Een onderwijsreis. Een ontdekkingstocht door Scandinavië. Samen leefden we een half jaar lang op acht vierkante meter. En leefden we onze droom. Trokken van school naar school, dwars door Denemarken, Zweden en Noorwegen. Op zoek naar de essentie. Met mijn vraag of gedragen onderwijs écht bestaat of toch een naïeve gedachte is!?

Het is dus logisch dat mijn onderwijsmoment uit de reis met Education on Tour komt.

De intentie van deze reis kwam voort uit onderwijsprofessionele vragen. Vragen rondom topics zoals inclusie, veiligheid en schoolorganisatie. En antwoorden? Die zijn gevonden! Vonden bevestiging in de wijze hoe onderwijs resulteert in meesterschap binnen scholen in Denemarken, Noorwegen en Karlstad. Niets naïefs aan. Heel concreet. En nee, niet expliciet Zweden.

 

Toch vond mijn onderwijsmoment daar in Zweden plaats. In Karlstad. Binnen Herrhagsskolan. Over inclusie. Over mogen zijn. En over wederzijds respect als basiscommunicatie! Lees snel verder op de website van Onderwijskoppen

About the Author

Leave a Reply