Een uur van uitersten!

Een uur van uitersten!

Een uur van uitersten!

Het gesprek naderde zijn einde. Langzaam zou bekend worden of de langverwachte overgang door zou gaan. Er was met hart, ziel en hoofd zó hard aan gewerkt. Het was de allergrootste wens van Yco: aangenomen worden op een reguliere school.

Met twee man sterk kwamen ze observeren. Na schooltijd volgden kritische vragen op inhoud. De grote verschillen tussen het speciaal en het regulier onderwijs tekenden zich in een rap tempo af tot een ogenschijnlijk onoverbrugbare kloof. Het was mij bekend. Twijfels en angst probeerde ik te transformeren in uitdagingen om de transitie, door Yco zelf ingezet, te kunnen laten slagen!

Didactisch, check, geen problemen. Ja, zijn perfectionisme misschien…
Sociaal-emotioneel, check, ontzettend gegroeid in het afgelopen jaar. De uitdaging gaat hem misschien zitten in de mogelijkheid tot het stellen van zijn vele vragen. Dat doet hij om duidelijkheid te scheppen en inzichten te hebben in sociale situaties. Hij is actief bezig met levensvragen. En ergens is er de noodzaak aan houvast, het uitbouwen van zijn veiligheid en zelfvertrouwen.

Een groot voordeel is dat de aankomende school klein is. Dat mogelijke aanpassingen, zoals ‘de twee man’ sterk aangaven, bewerkstelligd kunnen worden. Yco verder brengen als gezamenlijk, overstijgend doel. Leerkrachten zetten, zo gezegd, in op de band met leerlingen. Mooi!

Het gesprek voelde goed en het beslissingsmoment was daar: ‘on the spot’ wilde men deze knoop doorhakken… En YES, een overgang werd een feit!

Yco heeft een mega groei doorgemaakt. Van een introverte jongen, via onrustig en zelfs druk in sociale situaties naar een gemotiveerde, hardwerkende en verantwoordelijke leerling. Het was zo zichtbaar dat hij zocht naar overzicht en wel eens zichzelf verloor in zijn omgeving. Hij kon wel 1000 vragen op een dag stellen, vragen waarvan de antwoorden in mijn ogen volledig ‘normaal’ waren. Hij zocht en had het lef om te ont-dekken. Hij stelde vragen waardoor hij zich sterker voelde om onduidelijkheden en moeilijkheden te overwinnen. Met zijn pure en nog onbewuste openheid stelde hij zaken haarfijn aan de kaak. Een leermeester in de dop. En ik, ik mocht het dit jaar bij hem ontsluieren. Hij is het ook voor mij geweest en samen hebben we veel van elkaar geleerd. Ooit zal hij de leermeester zijn voor wat nu leeftijdsgenoten zijn.

De tijd is aangebroken voor mij om los te gaan laten en voor hem om zijn droom, naar het regulier onderwijs en wiskundeleraar worden, te gaan verwezenlijken!

Met adrenaline en vol enthousiasme loop ik de lerarenkamer binnen. Ik zie dat men in vergadering zit. Mijn enthousiasme maakte direct plaats voor stoom!? Niet om de vergadering, maar om het onderwerp:  de reorganisatieplannen. Contract- en functiewijzigingen. Veel onduidelijkheid en vragen vanuit collega’s. Een onduidelijke koers lijkt ingezet. Framing, feitelijk onjuistheden en speculaties volgen elkaar in rap tempo op. Ik denk terug aan gisteren en aan de onduidelijkheid die Yco ooit ervoer.

Wat mij het meest doet verwonderen is dat men zo weinig weet van passend onderwijs, informatie uit de MR en GMR. Met Yco in mijn hoofd vraag ik mijzelf af welke vragen hij zou stellen? Wat zou hem doen verwonderen? Eén ding is zeker: hij zou zich echt afvragen hoe het nu precies allemaal zit.

Is passend onderwijs dan zo’n chaos geworden? En wat is dan de reden en functie dat informatie zo (selectief) gebracht wordt? Of zijn leerkrachten zelf verantwoordelijk om ontwikkelingen bij te houden? Hoe worden zij op een heldere en zuivere wijze worden ‘bevoorwaard’ met alle ontwikkelingen? Contracten, sociaal plan en geld. Waar zijn de leerlingen? Waar is het doel van ons onderwijs?

uitersten-quoteEen brug om leerlingen moeilijkheden te leren overwinnen en hen sterk genoeg maken om zich te kunnen verhouden in het regulier onderwijs. Eigenaarschap leren nemen over hun eigen leerproces.

Samen met Yco zou ik op zoek willen gaan naar de antwoorden. Yco zou geen genoegen nemen met ‘het komt wel goed’ of ‘het zal allemaal wel loslopen’. Zeker niet als hij zou zien dat een medeleerling de dupe zou worden van deze onduidelijkheden. Yco zou net zolang doorvragen tot hij een antwoord heeft en zich er in vastbijten. Hij zou niet als een schaap volgen en alles over zich heen laten komen. Hij zou zich niet laten leiden door zijn emotie.

Hij zou zijn door de massa genoemde ‘beperking’ inzetten als een kwaliteit! En ik, ik ga zijn voorbeeld volgen. Ik ga vragen stellen! Starten met de vraag wat het mij zou opleveren om vergaderingen waarbij het draait om speculaties niet meer bij te wonen? Om mijzelf vervolgens de vraag te stellen wat vergadering bijdragen aan mijn primaire taak: leerlingen ondersteunen in het pad op weg naar hun droom. Mijn stoom maakt opnieuw plaats voor mijn drive. Doen wat mij te doen staat en waar ik blij van word, ook als dat soms tegen de stroom in gaat.

Een uur van uitersten en in gedachten een knipoog van Yco.

Een schaap verzuipt in de informatiestroom omdat
het niet weet in welke richting hij moet zwemmen.
Jef Staes

Hoe het nu met Yco gaat, lees je hier!

About the Author

1 Comment

  • Lein 2 juni 2016 at 12:38

    Mooi, jouw focus en verwondering om schijnbaar ‘normale’ zaken

Leave a Reply