Gelukkig, nog maar een half uur

Gelukkig, nog maar een half uur

Gelukkig, nog maar een half uur

Als deze woorden me ter ore komen ben ik even stil. Stil omdat ik direct terug ga in de tijd. Ik herinner me deze momenten wel. En heel soms heb ik deze momenten nog wel eens. Alleen een half uur…

We bespreken de ochtend. Lessen die voor mij als racewagens in een Formule 1 wedstrijd voorbij vlogen. Ik voelde chaos in de groep. Kinderen zoekend naar houvast. Ieder kind leek maar wat te doen en tijdens klassikale instructie haakten er al direct een aantal kinderen af. De ‘afgehaakten’ zorgden ervoor dat de aandacht voor het merendeel naar hen ging. Het moeten overdragen van kennis was wat overbleef. Dat gaf een deel van de groep de ruimte om bezig te zijn met iets anders dan de les. Met alle goede bedoelingen van de leerkracht ten spijt.

“Ik dacht eigenlijk: gelukkig, nog maar een half uur!”

Als de school uit is worden de woorden met mij gedeeld. Tegelijkertijd een vragende, hulpeloze blik. Ik wacht even en de vraag volgt al snel. Hoe deze mindset te veranderen?

Het gevoel en/of zoektocht naar geluk ligt echter niet in dat ene halve uur. Sterker, zo’n half uur is gegroeid. Het was ooit maar een fractie van een seconde. Een moment waarop je het even niet wist. Wel tegelijkertijd het gevoel dat je het zelf moest oplossen. Je hebt er tenslotte voor geleerd of welke andere destructieve gedachte dan ook. En eerder lukte het toch ook? Zo’n moment dat in jouw ogen het delen niet waard is. Denk je. Een moment dat je liever niet deelt omdat je jezelf vergelijkt met andere collega’s die het allemaal veel beter doen en op orde hebben. Dat moment dat wel voor een onveilig gevoel zorgt. Maar je vermant je: want de volgende keer gebeurt het niet meer. Je laat het moment vallen en loopt door. Er voor weg. Dat voelt voor nu het veiligst en is natuurlijk ook het gemakkelijkst.

Alleen, dat wat je hebt te leren komt altijd bij je terug. Hoe dan ook. Als een boemerang. Wel altijd in een andere verschijningsvorm waardoor het voor jou lastig is situaties en momenten met elkaar te vergelijken. Lastig om de overeenkomsten van deze momenten eruit te filteren en in het licht van jouw leermoment te zetten. Maar gelukkig heb je meer dan een half uur om jezelf hier bewust van te worden.

In gesprek met de leerkracht wordt al snel duidelijk dat er wordt gezocht. Een zoektocht naar zichzelf. De weg kwijt. Het pad dat ooit zo gemakkelijk liep en geplaveid leek wordt nu door wat de klas en groep gespiegeld en opengebroken. Tijd voor een nieuwe richting. Terug naar het innerlijk kompas. Naar wat je drijft. Naar waar je blij van wordt? Naar waarom doe je de dingen die je doet die je doet.

Sommige leerkrachten lijken een onuitputtelijke regenton aan energie te hebben. Zij doen hun werk alsof het niets kost. Ze lijken in balans en volledig vanuit flow hun leerlingen te inspireren en motiveren. Het water stroomt en wordt tijdig gebruikt de voedingsbodem vruchtbaar te houden. Het aangaan van relaties onderling en de relatie tussen de lesstof en de wereld lijkt enkel tot groei te leiden. Ze lijken zich niet af te laten leiden door druk van buitenaf.

Bij anderen voel je dat je ze (nog) niet te veel vragen moet stellen. Je voelt een bepaalde afstand. Omdat ze zoekend zijn. Nieuw. Of omdat ze hun stikkende best doen om alles op orde te hebben. Soms dwaalt het woord inspectie rond in de legitimatie. Dat maakt dat hun emmer sneller vol is. Dat hun emmer misschien wel nog sneller overloopt.

En soms ben je jezelf kwijt. Ga je ‘dood’ in het onderwijs! Twijfel je aan alles, in de eerste plaats aan jezelf. Of je goed genoeg bent. Of je (nog) wel een goede leerkracht bent. Twijfel je waarom je dit in je eerste jaar of latere 5 tot 20 jaar nooit eerder zo hebt gehad. Je vraagt jezelf af waarom je handelt vanuit frustratie en irritatie. Jouw regenton is via een emmer getransformeerd in een blikje. Iedere druppel is en voelt als te veel!

Je bent ontkoppeld met het moment! Je hebt jezelf vastgezet in een tijdsframe en overladen met niet te behalen en veel te grote doelen. Je inner slavedriver houdt je in de tang. En zorgt ook nog eens voor flowkillers. Jouw denken doet nog een duit in het zakje.

En terug naar de gestelde vraag: hoe deze mindset te veranderen? Niet! Want waarom zou je? De focus op wat niet werkt heb je al te lang gedaan. Jouw gehele situatie vraagt om jezelf te transformeren. Te herijken. Met jouw ervaringen, vaardigheden, talenten, drive en vooral je passie geef je het antwoord op deze vraag vorm. Jouw creativiteit komt pas naar boven als weer durft te handelen vanuit de gedachte dat alles mag en alles kan. Dus waarom veranderen als je ook kunt kiezen? Je gaat een mindset kiezen!

Dus op naar de eerste druppel in het blik: naar dat ene moment. Verbind je opnieuw met dit moment door even stil te blijven staan en te voelen wat je te doen staat. En, het belangrijkste, waarom je blij zou worden van deze handeling!?

Je gaat terug naar het jezelf toestaan om te mogen oefenen. Oefenen zoals jouw leerlingen dat ook mogen. Iedereen wil ontwikkelen. Ook jij. En ja, dus terug naar spelen! Spelen met het moment en je plezier terugvinden. Het bewust zijn van dat ene moment en het aangaan. Het durven aangaan van de situatie en jezelf spelenderwijs legitimeren: welk moment leverde energie op? En waarom? Wat raakte het in jou? En waarom werd je geraakt? Het durven heruitvinden van jezelf. Want dát vraagt onderwijs. Het constant opnieuw uitvinden van jezelf. Dat doen waar jij blij van wordt!

Oh, en dat oefenen…
Dat kost tijd!
Maar gelukkig, je hebt nog meer dan dat half uur.

About the Author

Leave a Reply