Gewóón praten

Gewóón praten

Gewóón praten

Voor mij is er ogenschijnlijk niets aan de hand. Sterker, de les liep eigenlijk heel goed: een strakke, sterke instructie, inoefening en ruimte om zelf te oefenen. Ja, ergens merk ik wel wat spanning. ‘Het niet helemaal in je hum zijn’, zoals ik dat vroeger altijd hoorde. Wanneer ik met een verkeerd been uit bed stapte. Net iets te weinig of juist te vast geslapen had. Zo’n dag loopt dan altijd net even iets anders. Dan verwacht. Uit alle macht probeerde ik me dan aan routines vast te houden. Maar steeds het gevoel dat ik net een stap te laat was. Alsof de klok mij op de hielen zat. Niet de ruimte om mezelf te resetten.

De nieuwe dag aangebroken. Voor de groep en de les draaien. Opnieuw de controle proberen te pakken. Het tempo bepalen. En dat gaat inderdaad goed. Totdat zij doorgaat met de opdrachten. Alvast nieuwsgierig doorleest en door probeert te werken. Zij, een meisje van 11 jaar met een bijzondere thuissituatie. Nauwelijks geleerd constructief de dialoog aan te gaan. Te weinig taal om uit te leggen waarom ze de dingen doet die ze doet. Zeg maar wat onhandig. En rommelig in haar hoofd.

Na een aantal waarschuwingen, twee schat ik in, is de grens bereikt. Opnieuw zo’n onhandige opmerking. En direct zie je het naar het hoofd stijgen. De boosheid. Woede. Controleverlies. De controle die dus toch niet te controleren is.

“Dit vind ik vreemd, dit vind ik heel vreemd!”

Het is duidelijk dat de ingezette actie niet volgens plan is. En natuurlijk was die onhandige houding en opmerking van haar te verwachten. Ook thuis zijn ze kort tegen haar. Bot werd zelfs in de mond genomen. Na een eerder tien-minuten-gesprek opgevallen. Ze wordt waarschijnlijk wat ongenuanceerd en basaal opgevoed. Dat wetende is haar reactie niet eens zo verwonderlijk eigenlijk. Ook niet wenselijk trouwens, zo blijkt.

“Ik wil dat je gewóón tegen mij praat!”

En in plaats van haar uit te leggen in hetgeen haar opmerkingen teweeg brengen, is projectie niet uit te sluiten. Want wat is gewoon? Een verwachting kan net zo snel gedeeld zijn. Een verwachting over hoe zich te gedragen. En natuurlijk mag je verwachten dat zij na een schooljaar wel weet wat dan dat ‘gewoon’ is. En toch. De overeenkomst zit ‘m in de coping. De strategie die tot een tweede natuur verworven is. En afleren… Precies. Dat vraagt oefening en een goed voorbeeld. Voorleven zeg maar.

Met haar gemaakte strafwerk staat ze wat later in de deuropening. Een moment op de gang heeft ze nuttig doorgebracht. De wens om terug te keren en bij de groep aan te sluiten doet haar wat onzeker wachten. Het antwoord dat volgt is het negeren. Met een klap trekt ze de deur dicht. In de hoop gezien te worden.

De opgegeven hoop zet ze om in lef. Rustig gaat ze op haar plek zitten. En alsof ze niet uit de klas is geweest spitst ze haar aandacht op de les. Dat het niet tot de mogelijkheden behoort krijgt ze binnen een minuut terug. Met daar achteraan de uitleg dat een terugkeer enkel mogelijk gemaakt wordt ‘als ik tijd heb’. En dat zij dit moment niet zelf bepaalt.

Het blad met het gemaakte werk van net pakt ze opnieuw in haar handen en druipt af naar de gang. Op de achterkant uit ze in stilte haar boosheid, haar onmacht. Ze weet dat ze bepaalde woorden beter niet kan opschrijven en krast deze door. In plaats daarvan verschijnt er een opsomming op haar blad. ‘Mijn lievelingsjufrouws/meester’ schrijft ze bovenaan. Een streep eronder gevolgd door een lijst met namen. Alle leerkrachten ooit gehad volgden elkaar op, gemist door één naam.

En laat deze lijst nu dé uitnodiging zijn om het gesprek aan te gaan. Een uitdaging om in ieder geval onder aan die lijst te kunnen komen. Om in gesprek samen te overleggen wat nodig is voor een gezamenlijk herstel. Een gesprek waarin wordt uitgesproken. Waarin vingers op zere plekken mogen liggen. Emoties mogen zijn. En verbinding ontstaat. Een gesprek waarin verwachtingen naar elkaar opnieuw worden her-ijkt.

Een uitnodiging, uitdaging en een kans. Dus.
Ware het niet dat het strafwerkblad in de papierbak belandt…
Maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

About the Author

Leave a Reply