Iets fout doen, omdat het goed is!

Iets fout doen, omdat het goed is!

Iets fout doen, omdat het goed is!

De school staat in rep en roer. Overal beweging en een wat gespannen sfeer. De grote dag is aangebroken. Vandaag de dag waar iedereen zo lang naar uit heeft gekeken. Na vandaag de druk van ketel. Er stond ook wel wat op het spel, van ‘oranje naar groen’ als missie. Rood de kleur van een vallend doek.

Voor de zomervakantie was er al weken  lang aan gewerkt. De laatste weken waren het meest intensief. Puntjes op de ‘i’ werd het genoemd. Op sommige momenten had het echter meer weg van ‘teaching to the test’.

Als ze binnen komen worden ze opgevangen door mijn leidinggevende. De tassen worden op diens kantoor gezet en zij begeven zich onder de mensen. De leerlingen zijn nog niet gearriveerd en zie hen dus een kort praatje maken met collega’s.

Met mijn assistent neem ik zoals iedere ochtend de dag door. En als één van hen onze klas inkomt, schudden we zijn hand. Hij stelt zich voor en wij ons. Een vraag naar ons welbevinden beantwoord ik met een ‘heel ontspannen’ dat hij ontvangt.

Wat zou deze dag voor mij anders maken dan anders?

De man kijkt wat om zich heen. Mijn assistent en ik gaan verder met het doornemen van de dag. Wanneer zijn oog naar het bord gaat waar de picto’s hangen, stelt hij opnieuw een vraag. Welke les hij komt observeren? Als ik hem aangeef die tijdsplanning niet in mijn hoofd te hebben, kijkt hij mij wat verwonderd aan. ‘Ja, dat is inderdaad heel ontspannen’, is wat ik bevestigend denk na zijn gelijke woorden.

Samen met hem komen we erachter dat hij tijdens de rekenles achter in de klas zal plaatsnemen. Een derde vraag over wat hij gaat zien volgt. Het is niet wat hij verwacht te gaan zien, maar de les is anders in te delen. Geen nood! Ook hij heeft recht op passend onderwijs. Onderwijs dat aansluit op behoeften.

Als de bel voor de pauze het einde van de observatie inluidt, verlaat hij de klas. Hij knikt vriendelijk en in een straf tempo loopt hij naar het lokaal naast de onze.

Ergens vind ik het jammer dat het er al opzit. Graag had ik hem meer willen laten zien. En ook had ik gehoopt dat hij zijn kladblok en evaluatieformulieren aan de kant zou leggen, zou opstaan en mee zou gaan draaien. Servicerondje van de zaak. Om zelf te ervaren wat de leerlingen op hun beurt ervaren. Om zich onder te dompelen in de dagelijkse praktijk. Het leerproces en uitdagingen voor mijn speciaal onderwijs leerlingen.

Wanneer ik tijdens de pauze op weg naar de koffiekamer de intern begeleider tegen het lijf loop, kijkt ze me strak aan. Dat ik iets fout heb gedaan waren haar letterlijke woorden. Zij bevestigt mijn blik van brandend water en begint met uitleggen: alles diende te gaan zoals ‘we’ hadden afgesproken!

In het protocol klassenmanagement stond namelijk dat het gebruik van twee klokken in de klas een doel had: leerlingen leren om te gaan met tijd. De bovenste klok voor de actuele tijd, de onderste klok voor wanneer de les ten einde zou zijn. En die onderste klok, die had ik niet gezet! Een fout dus!

tweeklok-quote-klNa haar rede kijk ik haar nog steeds met dezelfde blik aan. Met een ‘nee, dat doe ik inderdaad nooit’ beaam ik haar opmerking. Het waarom leg ik haar uit. De meeste groep zessers kennen de tijd en twee leerlingen hebben een eigen (kleuren)klok. Speciale ondersteuning op individueel niveau. Passend.

Als de man opgelet heeft, vervolg ik, is het hem opgevallen. Geen vraag vanuit hem is voor mij een bevestiging. Maar zij mag gerust mijn uitleg meenemen in het gesprek met hem. En ik kom het graag legitimeren.

Mijn fout voelt, voor het eerst bewust, goed! Ik weet dat ik het juiste heb gedaan en doe. Ja natuurlijk twijfel ik nog steeds over veel andere zaken. De onzekerheid die mij zeker maakt. Deze fout maak ik, omdat het goed is voor mijn leerlingen. En ook voor hem.En hoe ik dat weet?Ik heb er nooit meer iets over gehoord, over mijn fout.

En de school?
Die is op tijd groen!

About the Author

Leave a Reply