Ik haat deze klas.

Ik haat deze klas.

Ik haat deze klas.

Soms breekt mijn hart. Meestal wanneer een kind gebruik maakt van het woord ‘haat’. Gisteren vielen mijn ogen op een paar woorden. Vier duidelijke woorden: Ik haat deze klas. Geschreven met een potlood op de achterkant van het door haar zelfgemaakte werkschrift. Wat een bijzondere metafoor!

Een kind moet zich altijd veilig kunnen voelen. In een veilige omgeving, thuis en op school! Een klaslokaal, en in het bijzonder de groep, is een plek waar ‘veiligheid’ de eerste waarde dient te zijn. Zonder veiligheid kan een kind zich niet maximaal ontwikkelen.

Pas als het veilig genoeg is, en dat weet je wanneer kinderen zich gelukkig voelen, zullen ‘het communiceren van de inhoud van emoties’ de tweede waarde zijn. Voor sommige kinderen is het (nog te) moeilijk om hun emoties te ondertitelen. Om eigen grenzen aan te geven. Om iemand anders te vertellen wat zij bedoelen en voelen met hun woorden. Voor anderen is het regelmatig nog moeilijker om te begrijpen wat deze woorden betekenen, zeker wanneer de ander hun eigen perceptie geeft aan dat wat er is gezegd.

Het opvoeden van kinderen en hen meenemen in het proces om verschillende perspectieven te begrijpen is de taak en de verantwoordelijkheid van ouders en leerkrachten. Maar dát, het leren perspectief te nemen, is het misschien wel wat ouderschap en opvoeden zo moeilijk maakt!?

Want om kinderen te leren verschillende perspectieven te nemen, vereist dat ook van mij om verschillende perspectieven te kunnen nemen. Als ouder, maar zeker ook als leerkracht. Misschien ook wel perspectieven die niet in de eerste plaats van mij zijn! Het vereist van mij het loslaten van een kant te kiezen. Goed of fout? Nee, beide (even) niet! Het vereist van mij om samen met het kind in het midden te gaan staan, om samen om ons heen te kijken en om nieuwe perspectieven en een nieuwe werkelijkheid te kunnen vormen. Om kinderen te leren hun eigen perspectief te vormen en construeren op basis van de waarden, in plaats van het op te bouwen vanuit gemengde gevoelens of slechte ervaringen.

It’s all in the details. Dus het was tijd voor mij om deze woorden te zien. Om met haar in gesprek te gaan over wat ‘haat’ voor haar betekent. Om te begrijpen wat ze nodig heeft om van deze klas te houden. Nodig om zich veilig te voelen en om zichzelf te kunnen zijn in deze groep. Want net zoals bij woorden zit ook haar potentieel in de details. Zij heeft iets te brengen in deze groep. Ze maakt het zichtbaar.

Misschien is een gum voor nu nog te vroeg. Maar ik hoop dat zij op een gegeven moment aan de voorkant van haar werkboek zal schrijven: Ik hou van deze klas!

About the Author

Leave a Reply