Mensschap vraagt oefening!

Mensschap vraagt oefening!

Mensschap vraagt oefening!

Het houdt me bezig.
Parijs. Dat ene beeld.
Die voor even eenzame man.

een-2Bleerling

En dan deze tweet van ‘een leerling’.
Als reactie op de gebeurtenissen.
Vertrouwen in jezelf! Mooi.

Bijna tegelijkertijd zie ik op Facebook een bericht voorbij komen. Over Aboutaleb, de burgervader van Rotterdam. Op de dag van de desbetreffende aanslag, spreekt hij zich uit. Vooral zijn emotie. Begrijpelijk! Hij is het zat! En ik lees die ene tweet van ‘een leerling’ nog eens. Zou Aboutaleb boos zijn?

Aboutaleb

Natuurlijk is hij boos! Wie niet. Dat wat er is gebeurd, is verwerpelijk. Zo ver mogelijk.
En tegelijkertijd direct mijn vragen als ik de uitspraken van Aboutaleb in Nieuwsuur hoor:

Wat drijft iemand tot een actie als deze?
Wat maakt dat we -als samenleving- ogenschijnlijk weinig begrip hebben voor emoties van anderen?
Hoe draagt satire bij aan de open dialoog, juist ook tussen de tekenaar/schrijver en ontvanger?
Welke verantwoordelijkheid hebben de media?

Het houdt me bezig.

Een wisseling van woorden met Marcel Kesselring.
Prettig om gedachten te ordenen.
Gedachten in woorden een plek geven.
Het mezelf verhouden tot de ander.
Andere meningen. Verkennen.
En het scherpstellen van mijn eigen visie.
Op mens. Op mijn taak en rol als opvoeder én leraar.

Ronald, ik ben van de dialoog maar soms houd het echt op. Weet niet met welke dialoog je deze mensen nog überhaupt kan bereiken of had kunnen bereiken – niets verplicht je om in Frankrijk of Nederland te wonen, toch?

Met welke dialoog je deze mensen kan- of had kunnen bereiken. Nu? Geen enkele. Het gaat juist om wat we nu wél kunnen doen. Ik denk terug aan ‘een leerling’. Mensen gaan naar andere landen. Ze rotten op! Om daar te leren hier pijn te doen. Angst te zaaien. Wat leert dat ons?

Ik vind wel dat we veel meer moeten weten hoe het zover komt dat mensen radicaliseren.

Deze ‘vraag’ naar perspectiefneming is geniaal. Eerst begrijpen. Ik zou het ook willen weten. Wat hen drijft tot gedachten, en later acties, die werkelijk die niet de mijne zijn. Zodat ik mijn kinderen kan uitleggen hoe zij zich weer verhouden tot denkconcepten, acties en gebeurtenissen als deze. Zou ik hen ooit het onderliggende verklaren?

Wat het mij tot nu toe leert is dat ik denk dat een oordeel ontstaat vanuit onwetendheid. Een gebrek aan begrip en (zelf)vertrouwen.

Blijkbaar woekert er al jaren iets in de westerse samenleving, misschien is dit nu juist het moment dat Europeanen dichter bij elkaar komen en dat dit de echte dialoog start “wat voor Europa zijn we en willen we zijn.

Woekeren. Een bijzonder woord. Ongewenst groeit er iets voort als betekenis. Het functionele waarom van geschiedenis: wat was ooit en is de functie van een wapen? Het spel van macht en onmacht. Over uitsluiten gesproken. Eeuwenoud.

Het houdt me bezig.

Een leerling zegt: ‘als je sterk genoeg bent’.
Een sterker ‘wapen’ is er volgens mij niet,
in je kracht staan! Dicht bij jezelf.
(zelf)Vertrouwen volgt. Toch?

En waarom alleen Europeanen? Volgens mij start het bij het gezin, bij de buurt en in de school, de klas. Waar ook ter wereld. Waar ook ter wereld is de mogelijkheid er om te leren sterk genoeg te zijn. Om te oefenen. We noemen het opvoeding en onderwijs. Cultuur bepalend, dat wel. Het inzicht en gesprek hierover als brug.

De dialoog, het gesprek door wederzijdse woorden. Zolang we maar dezelfde betekenis aan woorden geven en de moeite doen het onderliggende gevoel samen te ervaren. Begrijpen. De tijd nemen om te luisteren naar wat er gezegd wil worden. Doorvragen helpen mij om dat wat gezegd wil worden te snappen. Snappen op weg naar begrijpen. Het helpt mij mijn mening en argumenten te verruimen. Begrijpen vraagt oefenen om mijn perceptie en standvastige visie ‘even’ los te laten.

De dialoog waar emoties mogen zijn. Pokon voor de relatie. Waar kwetsbaarheid juist sterk is. Zelfs sterker maakt. Waar persoonlijke inzichten bijdragen aan persoonlijke groei. Vanuit ‘het zelf’ als brug naar de ander. Insluiten.

Daarom zou ik de vraag ‘klein’ willen beginnen. Less is more. Wie ben ik en hoe verhoud ik me vreedzaam tot mezelf, de ander en de wereld?

Deze existentiële vraag die in mijn ogen ook direct de essentie is van ons opvoeden en ons onderwijs. Kinderen bevoorwaarden zichzelf te blijven (her)ontdekken. Het brengt een verantwoordelijkheid met zich mee. Daarom leren we denken en doen op school. Van taal, rekenen via creëren naar wereldvakken. Leert ieder kind zijn/haar eigen verhaal.

Ronald, helemaal eens met je opmerking dat we bij onderwijs moeten beginnen, daarom vind ik dat we het op scholen veel meer moeten hebben over burgerschap, veel belangrijker dan al toetsen. De eerste vraag van een onderwijsinspecteur moet zijn: wat doe jij structureel op school met kinderen met burgerschap. En nee, burgerschap is geen vak, het is de kern van onderwijs.

Bij onderwijs beginnen… En ouders dan? School heeft natuurlijk ook een gedeelde verantwoordelijkheid rondom opvoeden, maar de focus ligt op kennis en vaardigheden. Spelen met deze topics in een pedagogische context. Ouders zijn hoofdverantwoordelijk voor de opvoeding. Het lijkt me daarom belangrijk om als school ook met ouders in gesprek te gaan. Over hoe zij ‘school’ zien, ‘opvoeding’ en ‘burgerschap’. Maar ook in gesprek over de gebeurtenissen in Parijs. Afstemmen. Iedereen hoort erbij. Ook de verhalen van ouders.

Het houdt me bezig,

Burgerschap.
Voor mij een statisch begrip.
Het kind leren ‘een burger’ te zijn.
Vrijheid binnen kaders.

Mensschap klinkt natuurlijk niet. De inhoud: leren om zelf ‘sterk te zijn’. Vragen durven stellen. Zelfs een doorvraag. Vreedzame keuzes maken. Weten dat je altijd een keus hebt. Welke goed voelt en waarom. Maar ook leren als mens van waarde te zijn. En dan vooral veel oefenen! Fouten mogen maken en door fouten te vieren groeien. Open met elkaar absolute waarheden in twijfel trekken. Met oog en respect voor diversiteit in mens en visie.

Het vraagt verantwoordelijkheid. Om binnen de vrijheid van de kaders keuzes te maken, te starten en te voorleven. Om iedereen te betrekken in het proces.

Helaas lossen we daar de problemen van vandaag niet mee op en in dat opzicht ben ik het met onze burgemeester eens. …

Probleem. Wat is een probleem? Volgens mij niets anders dan een brug tussen de situatie NU en de gewenste situatie. Vandaag is nu. Dus hoe kan welke brug dienend zijn. Samen het ‘waarom’ onderzoeken.

Vele meningen over het wel/niet bespreken van de gebeurtenissen in Parijs met kinderen zie en hoor ik voorbij komen. Vaak met argumenten om het gelijk te verankeren. Het houdt mij bezig, maar mijn kinderen en leerlingen ook? Zo nee, wat maakt dat ik het wel zou bespreken? Meenemen als verhaal, ‘inspiratie’ en voorbeeld wanneer de eerste vraag komt!

Op HetKind.org lees ik een les van Roel van Dael. Hij raakt met zijn woorden:

De werkelijkheid bestaat niet uit losse feiten en gebeurtenissen, maar uit relaties! … Dan kunnen we de leerinhoud onmogelijk in vakjes gaan opdelen. De ecologische, sociale en economische aspecten zijn namelijk onlosmakelijk verweven met elkaar.

De holistische benadering juig ik toe! Hij legitimeert:

We krijgen dus te maken met tal van duurzaamheidsvraagstukken, waar we niet zomaar een oplossing voor vinden. … We moeten het totaalbeeld achterhalen! Dit kan enkel door over te schakelen naar een constructieve systeembenadering. We laten de kinderen, die van nature systeemdenkers zijn, zelf hun kennis ontwikkelen! …

Kennis construeren door de dialoog met elkaar aan te gaan. De opvoeder/leraar niet als alwetende, maar samen kennis en ervaringen open leggen, delen en holistisch -vanuit verschillende invalshoeken- benaderen. Samen onderwijs maken en dragen. Waar rolwisseling (apprenticeship) er mag zijn! En daar kunnen we vandaag al mee beginnen.

Het houdt me bezig.
Vooral wat het vraagt.

Te beginnen met kwetsbaarheid en moed. Zonder (waarden)oordeel, wel/niet vanuit oude pijn, het gesprek durven aangaan met de ander. Bewust zijn van je bewustzijn. De objectieve subjectiviteit ont-moeten. Dan de ander. De open vraag van oprechte (kinderlijke) verwondering. Waarderen van waarden. Het conceptualiseren en vormen van een standpunt dat op voorhand flexibel is, en waar ieder mens en iedere situatie uniek is.

Ik denk terug aan ‘een leerling’.
Zij weet het, schrijft ze.
Voor haar en nu, in deze situatie.
Zij als leermeester, ik lees als apprentice.

Ik voel dat het nog ergens wringt.
Voor mij en in deze situatie.
Vertrouwen in jezelf, als aanslagpleger.
Het was er volgens mij.
In de ander ook.
Maar in het leven?

Het blijft me bezighouden.

About the Author

Leave a Reply