Nieuw is soms even wennen

Nieuw is soms even wennen

Nieuw is soms even wennen

Het vijfde uur loop ik haar klas binnen. Ze is ziek. Als team hebben we vandaag een constructie bedacht. Een constructie om haar leerlingen ‘op te vangen’. Vaak betekent dit dat leerlingen worden verdeeld over andere klassen, maar vandaag kiezen we ervoor de groep en hun programma zoveel als mogelijk intact houden.

Nieuw ben ik voor hen. In de ochtend was ik het lokaal al binnengelopen. Om mijn aankondiging alvast ‘in de week’ te leggen. Het vijfde uur. Engels.

Wanneer de leerlingen na de pauze nog wat stuiterend door het lokaal dwarrelen loop ik een rondje door de groep. Met een handdruk de eerste officiële ontmoeting. Tegelijkertijd leg ik ben hen een verantwoordelijkheid neer en zo zet ik mijn pedagogisch statement kracht bij. De groep volgt, behalve hij.

Hij, een jongen die zijn interne rust niet kan vinden.
Hij, die contact blijft zoeken met anderen in plaats van met zijn verantwoordelijkheid.
Hij, die na een aantal opmerkingen en tips nog steeds onrustig is.

Ik voel dat hij moeite heeft. Moeite met mij als nieuw, niet als mens. Moeite met wat hij kan verwachten. Moeite met een mogelijke onveiligheid. Mijn hand daalt neer op zijn arm. Hiermee zet ik mijn woorden kracht bij. Ja, het is oké! Oké dat je wat spanning voelt wanneer je een nieuw iemand ontmoet. Iemand die jou zo bekende juf voor even doet vervangen.

Alsof de wind stopt met blazen, gaat het woelige water rustig stromen. Spanning maakt plaats voor enthousiasme. Een positieve werkhouding als uiting. Een glimlach van trots verschijnt als ik hem een moment geef waarop hij zijn vertaaltalent ten gehore brengt.

Na de les worden de leerlingen opgehaald door de gymdocent. In de deuropening geef ik iedereen een tweede hand, samen met een welgemeend compliment in de vorm van feedback. Met hem blijf ik wat langer staan. Om hem nog wat extra vertrouwen, zichtbaarheid en taal mee te geven.

 

Ik hoor regelmatig dat leerlingen niet met veranderingen kunnen omgaan. Als dat de constatering is roept dat bij mij direct vragen op: hoe leert de leerling een verandering te overwinnen? Wat is hiervoor nodig? En wat is mijn taak en rol hierin?

Tegelijkertijd weet ik dat je een ander niet kan veranderen, wel kan meenemen. Meenemen in het zichtbaar maken van hun eigen proces. Dit door taal te geven aan gedrag om hen vervolgens te leren verbinden te maken met hun eigen houding. Wat ontstaat is het opbouwen van vertrouwen, vertrouwen in ‘het nieuwe’.

Om inzicht te hebben in het proces van de leerling is het van belang dat ik zelf weet hoe ik omga met het ‘nieuwe’: gedrag, een onverwachte wending of verandering. Pas dan kan in het moment zuiver handelen. Het is van belang dat ik weet dat ieder moment anders kan zijn. En dat ik altijd vertrouw op de goede intentie van leerlingen! Dat zij altijd willen leren en erbij willen horen. Niet iedere leerling, en daarmee ook gedrag, is hetzelfde. Dus nieuw is voor mij soms ook even wennen.

About the Author

1 Comment

  • Anne Marie Potmeer 9 december 2016 at 01:06

    Always assume good intention… ga uit van het goede en ontmoet jezelf!??

Leave a Reply