Blog : luisteren

Als een bolster werken aan leren

Als een bolster werken aan leren

De bus stopt en ik stap uit. Op weg naar school raap ik van de grond een kastanje op. Wat is de herfst toch een mooi jaargetijde. De natuur op zijn mooist. Een kastanje, een gift. Je hoeft je enkel te bukken. Een kastanje. Laatst liet een collega mij een hand vol eikels zien. ‘Alle een eikel en toch zo verschillend,’ voegde hij er aan toe. Mooi. En waar. En net als dit verschil vermoed ik dat deze kastanje vandaag het verschil gaat maken.

In de klas ontvouwen zich de dagelijkse routines. De overeenkomsten met een dag eerder. Nog even een moeder die gedag zegt. De andere aanspreken op dat de dag echt begonnen is voor de leerlingen. De kring wordt geformeerd en de liedjes gezongen. De dag bij naam benoemd, de datum als cijfer besproken en het weer beschouwd. Het eerste half uur weinig bijzonderheden. Nou ja. Alleen dat Gabri wel een aantal keren op zijn plek wordt gezet; zijn beweeglijkheid zorgt ervoor dat zijn stoel bijna op de schoot van zijn buurvrouw bevindt.

Hij heeft duidelijk zin in de dag. Enthousiast lachen zijn lippen en zijn tanden weerspiegelen het licht van de laaghangende zon. Tegelijkertijd lijkt er ook iets van onrust in zijn ogen af te tekenen. Is er een reden dat hij zo beweeglijk is?

Als de kring erop zit beweegt Gabri zich naar zijn eerder op de dag gekozen taak. De kralenplank. Zijn onrust lijkt niet onopgemerkt. Als eerste krijgt hij aandacht. Op zijn hurken hangt hij voorover op tafel. Onrustig kijkt hij om zich heen. Of de woorden naar hem gericht worden ontvangen valt te betwijfelen. Alhoewel, hij tast wat onhandig om zich heen naar een voorbeeld en de kralenplank. Zijn hand verdwijnt tussen de kralen.

Ik besluit nog twee minuten op afstand te blijven staan.
Dit omdat verschillende hypotheses door mijn hoofd gaan.
Bedenktijd. Beschouwen. Observeren.

Mijn grootste vraag is of Gabri verbinding heeft ervaren tussen hem en de leerkracht. Zijn eerdere enthousiasme in combinatie met zijn beweeglijke, nu hangende houding én verwilderde blik maken mij er niet gerust op. Ergens voelt het niet congruent. In de bemoediging, in de aanmoediging en in het nemen van perspectief over Gabri’s houding. Hij heeft naar de woorden geluisterd. Dat wel. Maar zijn aan echt alle voorwaarden voldaan waardoor er een situatie is gecreëerd en ontstaan waarin hij tot werken en leren kan komen?

Na twee minuten loop ik op hem af. Mijn hand vindt zijn schouder. Gabri richt zich op en kijkt me aan. In zijn ogen zie ik de onrust plaatsmaken voor een rustige open blik. Mijn hand op Gabri’s schouder verzwaar ik. Met het verzwaren glijdt zijn lijf van de tafel en vindt onder hem een stoel. Aarden. Nog voordat ik mijn eerste woord met hem gedeeld hebt stel hij mij een vraag. Dé vraag.

‘Wil je mij helpen?’

Natuurlijk wil ik dat. Niets liever. Toch besluit ik om hem uit te dagen. In alles voel ik dat mijn hypotheses getoetst willen worden. En voor ik antwoord geef op zijn vraag stel ik een wedervraag. Of hij zin heeft om iets te leren. Nieuwsgierig kijkt hij mij aan. Zijn nieuwsgierigheid buit ik uit door met hem te delen dat het aangaan van de uitdaging hem iets oplevert. Maar dat dit ‘iets’ is een verrassing!? De rust in zijn ogen maakt plaats voor een twinkeling. De twinkeling van de drive die ik vaker bij kinderen mag zien. Motivatie opent onbegrensde nieuwsgierigheid.

Het antwoord op zijn vraag is dus eigenlijk helder. Helpen ga ik hem. Alleen niet direct!? Eerst een uitdaging: hij gaat laten zien dat hij een (voor hem) ‘makkelijk’ voorbeeld zelf kan maken! Een moeilijker voorbeeld laat ik Gabri wel alvast uitzoeken. Klaarleggen. Een doel om naartoe te werken. Tegelijkertijd vertel ik hem dat wanneer zijn eerste voorbeeld klaar is we samen de ‘moeilijke’ ga maken. Ik deel hem mijn gevoel in het iets moeilijk vinden. En dat ik er naar uitkijk, maar spannend vind. De twinkel in zijn ogen verraad alles.

Als ook de tijd duidelijk is gaat Gabri zichtbaar gemotiveerd aan de slag met zijn uitdaging. De hangende en verwilderde blik heeft plaatsgemaakt voor interne rust. Sterker, de onrust van spelende en werkende kinderen lijkt hem niet te deren. In zijn eigen ‘bubbel’ inventariseert hij kleuren, kijkt afwisselend van het voorbeeld naar de kralenplank en werkt punctueel het eerste voorbeeld af.

Wat mij te doen staat is alleen de verbinding met hem behouden. Ik meng me in de groep, speel mee, ondersteun tijdens een conflict en stel zo nu en dan vragen wat kinderen enthousiasmeert en leert focussen.

Vanaf de andere kant van het lokaal zie ik na een minuut of tien Gabri wat dromerig om zich heen kijken. Deze blik is anders dan zijn eerdere blikken. Door de verbinding en mijn bewuste in beeld hebben van hem duurt het een paar tellen of Gabri kijkt mijn richting op. Mijn naar boven wijzende duim en vragende blik ontvangt hij in stilte. Ontvangt hij bewust. Hij knikt, glimlacht en draait zich om. Even een moment van hulp. Ondersteuning. Het ondersteunen in het bewust worden van zijn eigen houding. Bewust van het wegdromen, dat voor even een doel diende. Opnieuw zoeken naar concentratie.

Een omgeving creëren waarin naast de vorm, in dit geval de kralenplank, supportdoelen worden gesteld en het proces wordt gevolgd is afstemmen essentieel! Afstemmen op de stemming van Gabri; invoelen, perspectief nemen en (empathisch) luisteren met je hart. Het is mijn overtuiging dat iedere leerkracht die intuïtief de ‘juiste’ keuzes maakt altijd een sociaal veilige omgeving faciliteert waarin iedere kind (of jongere) maximaal tot ontwikkeling kan komen. Want: ieder kind wil werken aan leren!

Er zijn twijfels. Twijfels of Gabri het juiste leert, op school en thuis. Twijfels of de wijze van leren en het willen werken aan leren aansluit bij het aanbod van de school. Het aanbod en de wijze van aanbieden. Zoveel vragen en zoveel mogelijke hypotheses om te onderzoeken. Wat de juiste plek is om dit te onderzoeken misschien wel de grootste vraag!?

Wanneer ik op weg ben naar de uitgang van de school zoek ik mijn oordopjes. In de rechter jaszak vouwt mijn hand zich om de kastanje. Oh ja!? De kastanje! Die heeft vandaag zeker het verschil gemaakt. Althans, Gabri heeft het verschil gemaakt. Inzicht gegeven. Een ogenschijnlijk ruwe bolster die twintig minuten full focus werkt aan zijn taak. Waar we de laatste vijf minuten hebben samengewerkt. Aan dat ‘moeilijke’ voorbeeld. Het moeilijke dat voor hem makkelijk bleek. Waarin voor mij duidelijk werd dat hij een makkelijk voorbeeld vooraf moeilijk interpreteert. Zou dat ook zo voor de communicatie en het contact met anderen voor hem zijn?

Ik draai me om, wil teruglopen naar de klas en alsof het zo moet zijn komt Gabri mij tegemoet gelopen. Hij is op weg om zijn jas te pakken. Blij verrast kijkt hij me aan. Ik deel dat ik nog ‘iets’ voor hem had, dat ik trots op hem ben en leg de kastanje in zijn kleine hand. En zijn blik? Onbetaalbaar.

Kastanjes uit het vuur

Kastanjes uit het vuur

Tijdens het overleg stormt een onderwijsassistent het kantoor binnen. “Er is wéér iets met Gabri.” Weer!? De directeur van de school kijkt mij aan, knipoogt en het wenken van diens hoofd zet mij in beweging.

Een schooljaar eerder heb ik twee dagdelen in de groep meegedraaid. Beschouwd. Gecoacht. On the job het proces ondersteund. Ik ken Gabri. Redelijk goed ook. We hebben die eerdere keren vaak met elkaar gesproken. Hij in de knel en ik mocht samen met hem onderzoeken waarom. Gabri, een leuke jongen die moeite heeft met sociale interacties, zijn eigen emoties te uiten en het begrijpen van zijn omgeving. Een precaire thuissituatie ook. En een enthousiast, hulpvaardig en nieuwsgierig kind die het graag ‘goed’ wil doen! Hij wil erbij horen.

Samen met de directeur loop ik de school uit richting de speelplaats. De speelplaats met een klimtoestel en genoeg ruimte om te bewegen, afgezet door een hek. Wanneer we aankomen lopen zie ik Gabri al tegen het hek aan staan. Buiten de speelplaats. Ik blijf me verwonderen over hoe het kan dat zijn dikke tranen op zijn wangen blijven hangen. Een mooi evenals verdrietig beeld.

Lees verder

Wie de broek past

Wie de broek past

Het regent. Naar buiten gaan zit er deze ochtend voor de kinderen niet in. Er is zelfs al rekening mee gehouden. In de speelzaal is een soort apenkooiopstelling klaargezet. Maar voordat ze gaan spelen wordt de bak met gymschoenen door een kind opgehaald. Als iedereen in de kring zit worden ze uitgedeeld. Tegelijkertijd met het uitdelen wordt verteld dat de trui en broek uitgedaan moeten worden.

Moeten.
Ja.

Lees verder

Beschikbaar (en) op papier

Beschikbaar (en) op papier

Beschikbaar kun je altijd zijn. Het is een ‘keuze’. Voorbij het ‘mythische’ mindset een vorm van zijn. Ja, het kost wat energie. En ja, het is belangrijk je eigen grenzen hierin te bewaken. Maar het kan. Echt! En tijd, ruimte en lesprogramma’s zijn slechts excuses die je vasthouden in je eigen mentale gevangenis…

Waarom zo’n stellig statement?
Omdat ik denk dat beschikbaarheid de kern van tact is!

Het was Teun die mij met zijn concrete ervaring er van bewust maakte dat het gevoel van beschikbaarheid al zo dichtbij te vinden is. Hij deelde één van zijn ervaringen met mij. Deze ervaring raakte mij. Diep. Hij voelde zich niet gehoord. Herkenbaar. Vroeger, maar zelfs ook tegenwoordig nog wel…

“Meneer, mag ik een privégesprek op de gang met u?”

Lees verder

Gewóón praten

Gewóón praten

Voor mij is er ogenschijnlijk niets aan de hand. Sterker, de les liep eigenlijk heel goed: een strakke, sterke instructie, inoefening en ruimte om zelf te oefenen. Ja, ergens merk ik wel wat spanning. ‘Het niet helemaal in je hum zijn’, zoals ik dat vroeger altijd hoorde. Wanneer ik met een verkeerd been uit bed stapte. Net iets te weinig of juist te vast geslapen had. Zo’n dag loopt dan altijd net even iets anders. Dan verwacht. Uit alle macht probeerde ik me dan aan routines vast te houden. Maar steeds het gevoel dat ik net een stap te laat was. Alsof de klok mij op de hielen zat. Niet de ruimte om mezelf te resetten.

Lees verder

Luisteren naar de intentie

Luisteren naar de intentie

De telefoon gaat. Of ik nog wiskunde kom geven. Bij haar in de groep. Dat was wel de bedoeling, dus snel breng ik mijn leerlingen naar hun praktijkles. En door. Dat maakt het zo leuk om op deze school les te geven. Maakt het flexibel, los van dat leerlingen in het speciaal onderwijs overigens nooit saai zijn. Zij houden mij scherp. Noem het ‘houden mij in het moment’.

Wanneer ik haar klaslokaal binnen loop zijn de meeste al druk bezig. Het ziet er gemotiveerd uit. Ik voel direct de fijne sfeer in de groep. Met een relaxte houding loop ik snel langs alle leerlingen. Niet om de tijd in te halen, maar om juist te genieten van dit moment. Ik geef ze een hand, deel een groet, kijk ze in hun ogen aan en direct even een blik op waar ze mee bezig zijn. Mijn soort van nulmeting. Direct vanaf mijn start. Een routine is het geworden, de ander zien, voelen en weten waar ze zijn in hun proces. Vanuit die eerste handdruk ontstaat alles.

Lees verder

Ik ben geen probleemkind

Ik ben geen probleemkind

‘Ik ben geen probleemkind.
Ik ben een uitdaging.’ – 2DOC

Geen kind? Jong overvraagd.
Geen probleem? Bagage genoeg.

Praten over gevoelens.
Kwetsbaarheid als thema.
Niet geleerd.
Niet gezien.
Niet begrepen.
Ongrijpbaar.
Ogenschijnlijk.

Lees verder

Observeren, observeren, observeren

Observeren, observeren, observeren

Met een kruk op wieltjes rol ik door groep 2. De meeste kinderen zijn taakgericht aan het werk. Soms help ik wat. Soms zet ik wat aan. Soms zorg ik voor de gevraagde bevestiging. En soms duw ik een kind over een figuurlijke drempel. Meer dan bijsturen en bewust maken is eigenlijk niet nodig. Nou ja, genieten dan. Oké, dat wel.

Als ik mij omdraai zie ik Ridley Karim een duw geven. Niet een harde, maar wel hard genoeg om Karim te doen verwonderen. “Dat mag niet,” wordt gezegd en Karim speelt verder. Wanneer dit voor Ridley niet genoeg is duwt hij nog een keer. Iets harder deze keer.

Lees verder

Als een kaartenhuis

Als een kaartenhuis

Tijdens het openingsspel werd hij een eerste keer aan de kant gezet. Hij deed ogenschijnlijk iets verkeerd. Met een blik van onbegrip droop hij af. De eerste keer was het trouwens niet. Dat wist hij. Even daarvoor, in de vroege ochtend, was hij eigenlijk al drie, vier maal op zijn plek gezet. De ander was er klaar mee, zo werd hem verteld. Een potlood werd uit zijn hand gegrist. En die grote hand zette zijn hoofd in beweging naar daar waar gekeken diende te worden. Het haalde hem zichtbaar uit de relatie met de ander. Sterker, zelfs met zichzelf. Onderuitgezakt gaf hij op. Geen zin de zin van zijn welbevinden te delen.

Lees verder

Is er een juiste vraag?

Is er een juiste vraag?

Vijf weken op school en bijna iedere dag minimaal één keer naar de achtervang, onze Time Out. Het niet kunnen functioneren in de groep is reden voor dit dagelijks uitstapje. Ik vraag me af wat dit zou doet met de mindset, en belangrijker; het welbevinden  van een leerling. Wat zegt het dit iedere dag gebeurt? Voelt hij zich welkom in de groep, bij zijn medeleerlingen en op school? Hoe is de relatie met de leerkracht en hoe verloopt de communicatie? Als hij bijna iedere dag ontglipt, vraagt dit een pedagogische uitdaging. Ik zoek als eerst de dialoog met de leerkracht.

“Het lukt me bij hem niet om de juiste vraag te stellen…”

Ergens een pijnlijke constatering. En toch, de moed zichzelf kwetsbaar op te stellen maakt de hulpvraag duidelijk. En het zal wellicht leiden tot bewustwording. De onmacht groeit tenslotte. En ergens de angst, gevoed door aannames, wat het stellen van een juiste vraag blokkeert. De verbinding met Michael is in ieder geval verder weg dan ooit. Samen staan zij echter voor een opdracht. Beide met hetzelfde verlangen; inzicht op en vertrouwen in hun eigen kunnen. Samen elkaar iets leren. Hun (leer-) kracht zien en accepteren te mogen zijn wie ze zijn. De sleutel ligt mogelijk in de relatie.

Als ik het lokaal binnen loop om de groep te voorzien van hun proefwerk wiskunde zie ik hem achter in de klas zitten. Michael. Te vaak in de achtervang verbleven vandaag en nu, als tussenstap, ondergebracht in een andere klas.

Ik knipoog. Hij knikt terug.

Wanneer het proefwerk is uitgedeeld en de leerlingen aan het werk zijn pak ik een pen en ga naast Michael zitten. Hij kijkt me afwachtend aan. Ik zie een proefwerkblad liggen waarop een dagrooster staat. Mijn eerste gedachte: niet meer welkom in de groep vandaag.

Op de achterkant begin ik met schrijven.
Wat is er gebeurd waardoor je nu hier zit?

‘Ik had gister veel problemen!’

We zijn vertrokken. Ik teken een cirkel om ‘problemen’. Een prachtig woord dat bij mij direct de vraag Wat dan? oproept. Ik vraag het niet. Als een woordspin trek ik alleen maar lijnen. Ik weet en vertrouw dat hij mijn vraag wel aanvoelt. Ik schuif het blad naar hem toe. Al snel pakt hij zijn pen op en aan het einde van de lijnen is hij open.

‘Ik was veel kinderen aan het uitschelden.’
‘Brutaal.’
‘Door de gang lopen.’
‘Druk zijn.’

Een mooie opbrengst. Evenals zijn evaluatie én vanuit de ik geschreven. Erg sterk. Verantwoordelijk zelfs. Als stroomschema ga ik al vragend verder. Wat ik krijg is waardevolle informatie. Zijn informatie, zijn beleving en zijn waarheid. Het uitschelden zou zijn ontstaan toen twee leerlingen hem aan het knijpen waren geweest. Volgens hen was Michael te druk. De oorsprong van zijn gevoel druk(te) kon hij niet goed beschrijven. Wel kon hij aangeven zich in een leeg lokaal veilig te voelen.

‘Gewoon, als ik even alleen in een kamertje ben, bijvoorbeeld het muzieklokaal.’

Als ik doorvraag of hij het alleen zijn als prettig ervaart volgt een duidelijke ‘Ja’! Is het wel veilig voor hem ik de groep? Is het de rust? Kan hij de vele impulsen en/of het overzicht in de klas wel constructief reguleren? Vragen te over. Te inhoudelijk en groot voor nu.

Zelfinzicht lijkt Michael verder te helpen. Bewustwording van de momenten waarop hij druk ervaart. Hij weet al wat hij nodig heeft… Alleen in een lokaal is een mogelijkheid om tot rust te komen. Een afgeschermde werkplek, een kaart die hij kan laten zien aan de leerkracht zodat die weet dat hij druk is, observeren en noteren wanneer hij druk wordt zijn andere mogelijke oplossingen.

De start is gemaakt, zijn eigen proces ingezet!

Gehoord worden hoeft niet altijd verbaal. Zien kan non-verbaal soms veel sterker zijn. Beschikbaar zijn zit ook in even die knipoog. Het fluisteren van een verwachting. In gebaren. En in een chat op papier. Papier is namelijk geduldig. Reflecteert. Laat je nadenken over de juiste vraag. Nadenken over de juiste woorden voor gevoel en ervaringen. Papier ontneemt je de tijd. De tijd die er niet lijkt te zijn, is er dan in overvloed. En dit geeft vertrouwen en biedt veiligheid waardoor een ogenschijnlijke afstand minimaal wordt. Het aangaan van verbinding op papier. Voelen wat in het moment het juiste is om te doen. De vraag zal opborrelen. Alleen dan het lef ‘m te stellen!?

Schrijven/tekenen werkt. Altijd! Een A4-tje is zo gepakt. Schrijf de vraag op die je bezig houdt. Leg het blad op de tafel van de leerling. En ja, het is ook een reflectie voor je als leerkracht. Je geeft een uitnodiging om te antwoorden. Geen antwoord is ook een antwoord. Alleen al het denken over de vraag zorgt vaak voor voldoende beweging. Door te vertrouwen dat het antwoord volgt geef je alle ruimte die nodig is. Nodig om het denken voelbaar te maken en over te gaan tot doen: het beschrijven. Vervolgacties volgen. Net als groei. Samen in beweging.

Beschikbaarheid zit in het kind het gevoel te geven er volledig te zijn. En ieder kind begrijpt dat een instructie en serviceronde er ook bij hoort. Een ontvangstbevestiging is soms voldoende. En die kan ook zitten in een conversatie op papier. Door boven de stof te staan creëer je zelf ruimte om te spelen. Spelen met wat zich aandient. Spelen met zijn van een brug. Tussen denken en voelen. Tussen ervaren en het taal geven.

Voor even mag ik de brug zijn tussen Michael en de leerkracht. Het is nu aan mij om te vertrouwen dat de leerkracht van Michael het verder oppakt. Doorpakt. Dat er vanuit het potentieel gehandeld wordt in plaats van de onzekerheid. En, dat wanneer het niet lukt, er altijd ruimte is voor een vraag!

 

Deel 1: Een glimlach in plaats van een correctie.
Deel 2: Ik luister niet!