Afstand nemen op voetbalzaterdag

Afstand nemen op voetbalzaterdag

Afstand nemen op voetbalzaterdag

De tweede wedstrijd van het seizoen. Nieuw voor ons beiden. Zelf nooit gevoetbald. Voor Feie nieuwe ervaringen. Het sporten in teamverband, het spel, de spelregels, de posities, bijbehorende taken en de taal: ‘door het midden’, ‘langs de lijn’ en ‘het veld breed houden’.

Vandaag een uitwedstrijd. In Gilze tegen het selectieteam, de F1. Zij, die net koud twee trainingen achter de rug hebben, tegen een team dat al zeker een seizoen geolied draait. Die machine blijkt al snel de ene na het andere doelpunt te scoren. Wat ik zie is een groep die vooral bezig is de bal te krijgen en te houden. Om vervolgens op de helft van de tegenstander pogen te scoren. Op een kleine kans na in de eerste helft zijn zij niet geslaagd in deze laatste opzet.

Die kleine kans komt voort uit het afpakken van de bal en een rush langs de linkerzijkant. Een teamgenoot van Feie zet deze in. Feie rent met topsnelheid naar voren, steekt zijn hand in de lucht en ziet zijn teamgenoot de bal naast schieten.

Ik zie Feie hinkend teruglopen. Nog voor het begin van de wedstrijd gaf hij aan pijn te hebben in zijn bovenbeen, een dag eerder opgelopen tijdens een partijtje op het plein. De motregen en de ijzige wind werken niet mee. Hij heeft het koud, pijn en ziet zijn inzet meerdere keren stranden wanneer een F1-speler langszij komt.

Als ouder zie ik hem lijden. Doorzetten. Balen. Wegdwalen in gedachten.

Daar waar ik met mezelf had afgesproken me er niet te bemoeien, hoor ik mezelf richting hem roepen. Om hem te supporten. Te ondersteunen. Hij vraagt hier niet om. Sterker nog, het maakt hem onzeker. En dat wordt me pijnlijk duidelijk wanneer hij in de tweede helft een bal binnen de lijnen probeert te houden.

Een teamgenoot schiet de bal richting Feie. Te hard. Feie rent voor een speler van de tegenpartij richting de bal. Was het pijn die zijn twijfel deed sterken? Ik zag een duidelijke twijfel in zijn ogen. De snelheid van de bal. De afstand tot de zijlijn. Die inschatting. Doorzetten of laten gaan leek als afweging door zijn hoofd te schieten. Misschien wel bij elke stap ook een steek in zijn bovenbeen.

In een split second roep ik: “Binnen houden!” Hij hoort mij, stopt en laat de bal over de zijlijn rollen. Hij draait zich om, bukt, legt zijn handen op zijn knieën. Tranen rollen over zijn wangen en vergezellen de regen vallend op het kunstgras.

Je hoeft niet zo boos te roepen, hoor!

Zijn schreeuw uit boosheid en frustratie raakt mij door merg en been. Terugdenkend aan de afspraak met mezelf besef ik dat hij gelijk heeft. Want wat mij te doen staat is mijn bek houden! Het is aan hem om van zijn ervaringen te leren. Om samen met zijn teamgenoten te delen over zijn pijn, zijn twijfel die bal binnen te willen houden, de kou, zijn positie en taak.

voetbalzaterdag-quote-klEn natuurlijk was ik niet boos. Bezorgd, doordat ik hem zag lijden en hem wilde ondersteunen, helpen. Maar in plaats daarvan nam ik de regie over, door te zeggen wat hij het beste zou kunnen doen. Ik liet daardoor geen ruimte over voor hem. Ruimte om eigen keuzes te maken.

Hij bevestigt mijn vraag en ik neem afstand. Ik word me er van bewust dat ik me heb laten verleiden door in een oud patroon te stappen: ‘zorgen voor’…

Wat mij nu te doen staat?
Er zijn en oefenen in achterover leunen en genieten.
Genieten van zijn proces en dat wellicht de vraag en behoefte om te delen zullen volgen.
In zijn tempo, op zijn moment.

 

*Thuis lees ik het artikel ‘ouders op afstand en geen scheids‘. Alsof het zo moet zijn…

About the Author

2 Comments

  • Willemijn 7 september 2015 at 20:19

    Wat een eerlijk verhaal! Ik vind het zo knap dat je naar je eigen gedrag als ouder durft te kijken. Afspraken maken met jezelf en zien wat er speelt. Op dit gebied valt er voor mezelf ook nog veel te halen. Succes met dit proces!

    • Ronald Heidanus Author 10 september 2015 at 13:37

      Dank voor je reactie, Willemijn. Jij weet als geen ander dat het proces ongoing is, die openheid heb ik bij je mogen zien tijdens de workshop Pedagogisch Tact en laatst in gesprek tijdens de start van het schooljaar. Samen op weg 🙂 Veel pleZIEr!

Leave a Reply