blog

Twee jaar later opnieuw dag één – #GO

Twee jaar later opnieuw dag één – #GO

Altijd ergens wel spannend zo’n eerste dag. De hond rent naast mij op weg naar school. Het is mijn derde eerste dag op deze school. Mijn tweede jaar als kwaliteitsondersteuner. (Naast dat het wat lekkerder bekt komt het ook meer in de buurt van mijn taak en rol nu, in vergelijking met dat wat op mijn loonstrook prijkt: intern begeleider.) En het wordt het eerste jaar dat ik zonder startstress mijn weg naar school toe vind. Vorig schooljaar zag ik de te verzetten berg aan werk om iets dat onderwijskwaliteit heet het liefst gister al voor elkaar te hebben. Nu is bergtop nog steeds zichtbaar, de mist opgetrokken en maakt de zon de motivatie om de beklimming voort te zetten af. De regen van gister en de zon deze ochtend doen de rest, al fietsend in het bos.

Een prima start van het nieuwe schooljaar.

Nou ja, start!?

Lees verder

De eerste dag – #GO

De eerste dag – #GO

De scholen zij weer begonnen. De tijd van vakantie is voorbij. Of althans. Vakantie is voor mij voornamelijk een moment van reflectie. Op eigen momenten bezig zijn onderwijs. Zoals het schooljaar eerder beschouwen, (eigen) groei in kaart brengen en nieuwe piketpalen markeren om inhoud te gaan geven. Voor dit schooljaar kreeg ik een opdracht: mijn taak binnen de school meer expliciteren en die (eigen) groei vastleggen. Om te kunnen volgen, voor mijzelf en mijn meerderen. Een leuke uitdaging, waarbij ‘kijk even op mijn timeline op Twitter’ niet voldoende bleek. Een uitdaging waarbij ik dit jaar iedere werkdag in ongeveer 500 woorden een moment ga vastleggen.

Ieder schooljaar start met een eerste dag. En voor de bovenstaande uitdaging lijkt het me goed om te starten met de woorden die ik zo’n twee jaar geleden optekende na mijn eerste dag toen. Twee jaar waarin er heel veel is gebeurd. Twee jaar waarin ik weinig mentale ruimte voelde om hier te schrijven. Twee jaar vol in proces! Twee jaar waarin er heel veel zichtbaar is gemaakt. En twee jaar beweging, waarbij er vanaf 1 april j.l. (geen grap) een compleet nieuw lerarenteam staat. Twee jaar waarin mijn taak van intern begeleider transformeerde naar kwaliteitsondersteuner. Nodig ook, zo bleek. Een bijzonder proces van ‘puinruimer’ op weg naar onderwijskwaliteit. Omdat wij dat onze kinderen gunnen!

“Holy moly!? Zo’n eerste dag onderwijs.

Lees verder

Beschikbaarheid als sleutel

Beschikbaarheid als sleutel

Een ontdekkingstocht naar goed onderwijs

(Afgelopen mei publiceerde JSW.nl een interview, online en in hun mei-uitgave (9). Onze reis was de aanleiding. Wat ontvouwde was een goed gesprek over mijn visie op onderwijs. Een notendop uiteraard.)

TEKST ERIK OUWEKERK
FOTO JAN MULDERS

Ronald Heidanus denkt na over zijn vak en wil handelen naar zijn visie. Dat bracht hem op uiteenlopende plekken in het onderwijs, en zelfs naar Scandinavië waar hij met zijn gezin een educatieve rondreis maakte. Met een koffer vol (onderwijs)ervaring werkt hij nu als interne begeleider op de Jenaplanschool Jeanne D’Arc in Tilburg, waar hij vanuit de lerarenkamer vertelt over zijn visie op goed onderwijs.

Wat heeft je naar het onderwijs gebracht?
‘Ik kreeg als oppas al op jonge leeftijd te maken met een jongen die als moeilijk werd bestempeld. Ik zag dat hij een ander brein had en adviseerde de ouders om het kind te laten diagnosticeren – niet met die woorden overigens hoor, ik was nog jong – en er bleek autisme in het spel. Het feit dat ik zag dat er wat aan de hand was en dat ik zonder moeite met het ‘moeilijke’ kind om kon gaan, zette me aan het denken en resulteerde (mede) in mijn keus voor de studie sociaal pedagogisch werk (SPW).

Later tijdens een stagejaar op een ZML-school nam ik al snel de klas over van de leraar en dat ging me goed af. Maar toch bleef ik de klassenassistent die niet als gelijkwaardig werd gezien. Zodoende ging ik naar de Pabo, maar toen ik daar in het laatste jaar voor een school een plan voor vernieuwend onderwijs maakte, stuitte dat op weerstand bij het gehele schoolteam. Ik stopte op de pabo en ging

Lees verder

Het virus zet aan tot flippen #2

Het virus zet aan tot flippen #2

Het zijn bijzondere tijden in het onderwijs. Er woekert een virus dat aanzet tot flippen. En dat flippen uit zich in verschillende vormen, zo blijkt. Gister schreef ik wat om mijn gedachten te ordenen en om mijn enthousiasme te delen over de mogelijkheden die flipping the classroom mij ooit bood. Over hoe deze digitale didactiek mij ooit hielp meer grip te krijgen op de kwaliteit van mijn handelen en tegelijkertijd op de onderwijskwaliteit in het (voortgezet) speciaal onderwijs. Want vooral dit laatste was voor mij de reden om lessen anders vorm te gaan geven.

Zo heeft iedere professional te maken met een andere context. En zou ik nooit willen pretenderen dat flippen dé manier is. Sterker, veel op traditioneel gerichte onderwijsbetrokkenen zullen alleen al door mijn enthousiasme al gaan flippen. Maar weet dat iedere context anders is, dat iedere ontwikkeling tijd kost en dat iedere onderwijsprofessional zelf autonome keuzes wil maken om bij te dragen aan de ontwikkeling van kinderen en jongeren.

Mijn grootste drijfveer om te gaan flippen was het creëren van meer contacttijd met de jongeren. Onderwijstijd effectief gebruiken om individueel of in kleine groepen direct aan de slag te kunnen gaan met het inoefenen van opdrachten, of om iemand die de instructie nog niet begrepen had

Lees verder

Het virus zet aan tot flippen #1

Het virus zet aan tot flippen #1

Het zijn bijzondere tijden in het onderwijs. Scholen die wel of niet dicht gaan omwille van het virus dat een pandemie laat opleven. Om ons heen landen die scholen abrupt sluiten. Met een ‘ja maar zij sluiten hun scholen wel,’ heeft het vinden-van en roepen-over wel iets weg van een schoolklas. Meningen als geleende verhalen verspreiden zich sneller en voor het virus uit. Wetenschappers zenden wisselende signalen uit. Wijzen naar de politiek heeft weinig zin. Wie een politiek statement verwacht vanuit onze Nederlandse daar-vind-ik-wat-van-cultuur komt vooraf al van een koude kermis thuis. Het polariseren lacht vanaf een afstand. Natuurlijk gaat een premier van dit land met een blauw-oranje kleur niet zeggen dat de economie de daadwerkelijke reden is. Zoals het een ‘groen-rechtse’ politicus betaamt zijn mensen met beroepen met een ‘vitale’ functie de reden. Waaronder ook de leermeesters binnen het onderwijs!

Bijzondere tijden dus. Het virus nu, dat het grote onderwijsdiscours rondom het lerarentekort, de werkdruk en de loonkloof overschaduwd.

Lees verder

Het interview

Het interview

Leerkracht, leermeester, onderwijskundig pedagoog. Het zijn allemaal de mensen die vroeger zelf het onderwijs ervaren hebben. Mensen die door ervaringen besmet raken met de liefde voor het vak. De liefde voor het vak vanwaar men kiest het leraarschap in te duiken. De liefde voor zingeving. Maar ben je dan ook automatisch een goede of excellente leerkracht?

Het was de vraag die mij vandaag tijdens een interview met een ‘leerkracht’ ter ore kwam. Niet zomaar iemand, maar een ‘leerkracht’ die het heeft over leermeesterschap. Een man die de complexiteit van het vak op essentiële onderwerpen weet te duiden. Ben je automatisch een goede leerkracht als je zelf onderwijs hebt genoten?

Lees verder

Anders bedraad

Anders bedraad

Recht onder deze mannen speelt er zich een bijzonder schouwspel af. Terwijl zij nieuwe verbindingen leggen, toeteren en schreeuwen anderen onder hen. Dit omdat het verkeer is gestopt. Iets wat je in een drukke stad niet zou verwachten…

De taxichauffeur springt boos uit zijn busje, terwijl achter hem een Italiaanse rustig haar telefoon pakt. Ze laat haar afspraak weten dat het een paar minuten later zal worden. Zijn ze anders bedraad? Zijn ze op een andere manier wakker geworden? Of is het gewoon ‘mindset’?

Lees verder

Bijna en alles nieuw

Bijna en alles nieuw

De vakantieperiode. Een periode van reflectie. Een periode voor mij van waaruit ik nieuwe intenties concreet wil uitdenken en maken. Dat start altijd met het ordenen van gedachten. Gedachten over ooit, via recent en nu naar straks en ooit! Lizette Mijland triggerde mij met ‘Passie voor onderwijs‘ met het concreet woorden geven aan die gedachten. Want passie voor woorden is er. Bij deze.

Een paar maanden voor het schooljaar 18/19 wist ik nog niet wat ik zou gaan doen in september. Weer een jaar eerder was ik namelijk op mijn bek gegaan. Letterlijk! En dit op mijn bek gaan bleek het begin van een proces van niet weten wat te doen. Het op mijn bek gaan dat mijn ontslag in januari 2018 inleidde. Even los van alles!

Te vaak diezelfde bek open gedaan. Voor wat ik dacht:

Lees verder

Lokale Educatieve Agenda

Lokale Educatieve Agenda

Op 26 juni was de ondertekening van de nieuwe Lokale Educatieve Agenda. Daarin staan drie ambities centraal: ‘leren doe je overal’, ‘het netwerk versterken’ en ‘kansrijk starten, een leven lang’. De middag werd vormgegeven door een De Wereld Draait Door-vorm: De Lea Draait Door, DLDD. Aan tafel bij ‘Matthijs’ werden verschillende gasten uitgenodigd die in gesprek gingen met tafeldame wethouder Jeugd, Marcelle Hendrickx. Zo ook directeur Jopie de Bruin van jenaplanbasisschool Jeanne d’Arc. Zij ging in gesprek over het samenwerken met verschillende organisaties in PACT-wijk Tilburg west. Zelf mocht ik een bijdrage leveren als columnist. Sidekick. Een beschouwing op de LEA, vanuit mijn ervaringen in het (speciaal) onderwijs en onze recente onderwijsreis:

Lees verder

Verwondering

Verwondering

Misschien is er wel niets mooier.
Dan de verwondering.
Van een kind.
De blijdschap bij een vondst.
De verbinding ermee.
De vragen.
Het willen weten.
Snappen.
Begrijpen.
Het enthousiasme.
En de ruimte nemen.
Om alle antwoorden te verzamelen.
Er taal aan te geven.

Met een rups zie ik haar vanaf het schoolplein de gang binnenlopen. De glimlach op haar gezicht, zo’n open en pure blik. Een ‘kijk, meneer’ er achteraan. Ja! Een rups. Caterpillar. En zei verwoordt de baby van de vlinder in het Arabisch.

Zij is niet van hier, thans nog een nieuwkomer.

Lees verder