Blog : persoonlijk

Jaarwoord 2017

Jaarwoord 2017

Een jaarwoord. Niet als voornemen, maar om ieder jaar een intentie neer te zetten! Het woord als olifantenpaadje. Het woord als richting in een wereld vol verwondering met alles dat zich aandient. Het woord als invoegstrook.

Na dOEN, SSTilte (ook op sociale media) en GISTen, dit jaar in 2017 het woord: FOCUS!

Het voelt als hét moment. Het moment om alle lijntjes die ooit ingezet zijn te gaan verbinden. Lijntjes van en voor de toekomst. Beginnetjes werden gemaakt, vaak voor morgen. Dat is wat het was.

Ik sta op de brug tussen toen en straks. Alles wat ik ooit deed wordt pas echt zinvol, voor mij althans, wanneer ik focus.

Lees verder

Afstand nemen op voetbalzaterdag

Afstand nemen op voetbalzaterdag

De tweede wedstrijd van het seizoen. Nieuw voor ons beiden. Zelf nooit gevoetbald. Voor Feie nieuwe ervaringen. Het sporten in teamverband, het spel, de spelregels, de posities, bijbehorende taken en de taal: ‘door het midden’, ‘langs de lijn’ en ‘het veld breed houden’.

Vandaag een uitwedstrijd. In Gilze tegen het selectieteam, de F1. Zij, die net koud twee trainingen achter de rug hebben, tegen een team dat al zeker een seizoen geolied draait. Die machine blijkt al snel de ene na het andere doelpunt te scoren. Wat ik zie is een groep die vooral bezig is de bal te krijgen en te houden. Om vervolgens op de helft van de tegenstander pogen te scoren. Op een kleine kans na in de eerste helft zijn zij niet geslaagd in deze laatste opzet.

Die kleine kans komt voort uit het afpakken van de bal en een rush langs de linkerzijkant.

Lees verder

Angst en de witte krijtrots

Angst en de witte krijtrots

Een weekend Engeland.
Samen.
Hevy Fest.

(Ja, zonder ‘a’… En dat in het land waar je anders geleerd zou hebben.)

Over met de boot.
Een nacht in Duinkerken.
In de nieuwe ochtend naar Dover.

Al weken denk ik aan het rijden in Engeland. Aan het links rijden. In Nederland de kant van de tegenligger. Nu is die tegenligger mijn denken: de angst voor het onbekende! En de vraag die mij regelmatig in bedwang houdt: ‘kan ik dat wel?’

Lees verder

Drie over vier.

Drie over vier.

Op weg naar het zwembad met de mannen. Lekker zwemmen, oefenen en spelen: heerlijk! Jonah fietst voor het eerst op zijn ‘nieuwe’ fiets. Een tijdje voor zijn verjaardag hebben we een tweedehands Beach Bike gekocht.

Helemaal trots op zijn fiets geniet hij van het gesprek over zijn fiets. De oudste, zeven, zit bij mij achterop. Hij bewondert Jonah’s nieuwste aanwinst en samen vuren zij vragen af.

Ik leg uit wat er allemaal vernieuwd is. Hoe je een fiets in en uit elkaar haalt. En dat mamma zijn fiets gespoten heeft. Beide geïnteresseerd in het proces van schuren en spuiten vertel ik ze dat pappa de fiets eerst roestvrij gemaakt heeft.

Van achterop de fiets uit het niets een scherpe verwachting:

Dat hoef je zo niet te zeggen hoor!

Wat verbaasd over deze uitspraak bevraag ik Feie. Nieuwsgierig en verwonderd ben ik benieuwd wat hij eigenlijk wil zeggen.

Je hoeft niet ‘pappa’ te zeggen hoor. Ik ben geen vier meer!

beachbike-quote1-klNa een kort moment van stilte stromen tranen van het lachen over onze wangen. Wat is het toch fijn om te weten dat kinderen de openheid hebben om te zeggen wat in hun opkomt. En tegelijkertijd wordt het zo helder waar zij zich in hun eigen proces bevinden!

Samen leren, leven en genieten van elkaars groei.

Natuurlijk zullen er ook wel ergens roestplekken ontstaan of te vinden zijn. Bewustzijn creëert de voelbare ruimte om alles tegen elkaar te mogen zeggen. Een fractie van mijn oude pijn ‘heb ik iets verkeerd gezegd’ kon ik loslaten. Even schuren. De lach en tranen deden de rest! Polijsten.

Pappa heeft het begrepen!

The New.

The New.

busTussen kerst en oud&nieuw er even tussenuit. Samen met mijn vrouw, vriendin…mijn meisje. Naar de stad waar ooit de basis werd gelegd. Precies tien jaar geleden, het najaar van 2004. In een brakke Ford Transit op weg naar Stockholm. We kenden elkaar net een week. Zagen elkaar echter al een jaar. De liefde voelde sterk en vertrouwd. Samen op avontuur, onze eigen ’24 uur met’. Met elkaar en een vegetarisch HARTige taart.

Naar Stockholm om daar de indie-band Blackstrap op te halen. Nu samen zijn naar een witte stad.

Dit keer vliegen we. Twee uur in de lucht, een stuk sneller. Ook de temperatuur in Stockholm is anders. Toen ver boven nul, nu minus achttien. Stockholm. Een heerlijke stad met een fijne energie, vriendelijke mensen en mooie plekken. Alleen al daar zijn is goed en rustgevend.

In de tussentijd zijn we er vaker geweest. We weten de weg, kennen nog steeds niet iedere plek. De korte dagen zijn bijzonder, de cafeetjes snel gezocht. Lezen, schrijven en goede gesprekken. Kalibreren. De liefde voor elkaar ijken aan wat we voor elkaar voelen. Moeilijke tijden helen. Nieuwe inzichten versterken.

Als we de tweede dag het Moderna Museet binnen lopen valt mijn oog direct op een kunstwerk van Charles Ray. The New Beetle. Zo puur. Zo wit. Een kind spelend met een Kever. Die van Volkswagen. Het waren de Herbie-films waarin ik de Volkswagen Kever leerde kennen. Een kever met een sterke eigen wil. Authentiek. Het nam zijn ruimte in en ging voor zijn doel. Net een kind, zo open. Ik genoot van die spelende eigen-wijsheid.

beetle-quote1-klIk staar naar het kunstwerk en denk aan het kleine beestje. De kwetsbare vleugels onder het schild. Vliegen. De jongen houdt deze Beetle aan de grond. Wat als het Herbie zou zijn?Als kind speelde ik ook met auto’s. Dat moment dat ik in het gras lig voor ogen. Verwonderend kijken naar die kever op zijn rug. Trappelend weer grond onder zijn poten te voelen. Zo kwetsbaar. Zelfs met schild.

The New Beetle, de ‘volwassen’ versie van die oude Herbie-kever. Ik heb me de laatste jaren regelmatig afgevraagd wat ik van deze transformatie vond. Weerstand voelbaar. Ik ben niet uitgespeeld.

Ik zie de jongen spelen met The New Beetle. Bekijk ‘m vanuit alle hoeken. Een jong kind dat speelt, oefent en leert volwassen te worden. De compositie raakt me. De openheid. Alles mag er zijn, in het pure van het wit. De kwetsbaarheid. Een eigen persoonlijkheid. Leren van het oude & nieuwe! Met liefde.

Oefenen

Soms maakt iets dat je ziet of hoort een bijzondere indruk. Soms maakt het iets los! Het zien van de volgende film gaf me de woorden voor mijn huidige proces…


The force!

Dat waar ik me jaren tegen heb verzet.
De angst. Het denken! Mijn denken…

Door blijven gaan. 
Meten aan (wat) anderen (vinden). 
Mezelf niet zien en gezien willen worden!?

De ‘wat maakt’-vraag rondom awareness.
Er ontstaat bewustWORDing…stapje voor stapje…
Bewust(mogen)ZIJN (en) oefenen!
Ont-dekken.
Ont-wikkelen.
Ont-moeten…
…mijn pad!

Een peacefull en LIEFdevol leven.
Ruimte nemen om te zijn wie ik ben.
De rust. Bewijzen valt stil.
Mezelf zien, een ander nodigt uit hen te (mogen) ZIEn.
NieUw (of hét) LEVEN!? 

Het zekere weten loslaten.
Net als de angst.
Vertrouwen dat het zich in het moment ontvouwt!

Het is VOELbaar EN ik OEFEN…


(…en dan de twijfel om het te posten, het denken ‘wat zouden anderen…’ thnX Lee!)

Mijn jaarwoord voor 2014: dOEN!

Eigenlijk wist ik het in 2013 al, dus lang hoefde ik niet over een jaarwoord voor 2014 na te denken. Bevestiging vind ik in het getal veertien. De veelheid van zeven, het getal dat staat voor inzicht, zelfkennis, introvert, lichamelijk, rusteloos, intuïtief, en volheid. Op zoek naar antwoorden. Soms in stilte… 

De optelling van 2+0+1+4 is ook zeven. Twee zevens naast elkaar maakt 77, dat staat voor het verkrijgen van een dieper inzicht, wijsheid en kennis door openbaringen. Dat sluit gevoelsmatig naadloos aan bij de optelling van mijn geboortejaargetal, vijf (1+6+0+8+1+9+7+9, 4(+)1) dat staat voor levendig, blij, impulsief, heetgebakerd en ondernemend. En wat te denken van mijn verjaardag dit jaar, 1+6+0+8+2+0+1+4. Je krijgt tweeëntwintig, een meestergetal dat staat voor grootste plannen en haarscherpe intuïtie.

Zoveel herkenning. Dankbaar voor de vele inzichten van het afgelopen jaar! Afijn, genoeg gegoochel met getallen. Het is tijd voor actie. Het omzetten van de inzichten in concrete handelingen, dat waar ik in 2013 mee startte: waarmaken. Mijn woord voor 2014 is dOEN*!

Voor ik mijn dOEN-lijst van 2014 opschrijf eerst een terugblik. Terug naar Op de lijn van twijfel en verwonderen‘. Minimaliseren in 2013. Mijn hart volgen was het motto. De bedoeling was minder te piekeren en te twijfelen, minder ‘ja!’ te zeggen en minder energie naar ‘binnen de lijntjes’!? Of dat nu helemaal gelukt is…?

Nope! De waan van de dag en oude patronen hebben er voor gezorgd dat ik op sommige momenten toch weer meer mijn denken heb gevolgd in plaats van mijn hart. En toch nog gericht op de buitenwereld. Het voedde mijn onzekerheid en twijfels. Het grootste inzicht kwam eind 2013. Het besef dat ik echt mag vertrouwen op mezelf. Op mijn gevoel en talent!


Vertrouwen op mijn gevoel, ofwel mijn hart volgen betekent luisteren mijn hart! Dat ‘moet’ ik dan wel dOEN. Regelmatig vergeten door mijn denken. Keuzes gemaakt zonder eerst even stil te staan. Niet geluisterd naar wat mijn hart vaak fluisterde. Mijn onderbuikgevoel als trouwe partner genegeerd.

Het wordt tijd om nog meer loyaal te zijn aan mezelf, niet te snel te willen gaan, ruimte creëren voor dat wat zich aandient, minder snel ergens enthousiast induiken en achteraf voelen dat het eigenlijk niet de richting is die ik op had willen gaan. Eerlijk te zijn, te horen én voelen welke volgende stap ik ga zetten. 

Ik heb geoefend met minder energie ‘binnen de lijntjes’. Met succes! En ik heb me verwonderd over hoe mijn Openheid mensen verbindt en op mijn pad heeft gebracht. Ook het loslaten van verantwoordelijkheden die niet van mij zijn geeft lucht. Problemen daar laten waar ze horen en ingaan op zaken waar ik het verschil kan maken.

Nieuwsgierig blijf ik. Naar mijn vragen en gedachten. Maar ook naar de ander en die wondere wereld waarin we samen leven. Neem geen genoegen met ‘het kan niet’! Deze overdenkingen voeden mijn ontwikkeling. Dat maakt me blij!

In 2013 heb ik regelmatig een spiegel voorgehouden gekregen van lieve, fijne mensen**. Of het nu op school, lopend over straat, om de keukentafel, in een bovenkamer, het bos of in een werkplaats was, er ontstonden altijd fijne gesprekken met bijzondere inzichten. Vertrouwen en het loslaten van onzekerheden is wat me uit mijn comfort zone haalt. Spannend en nieuw. Een einde maken aan flowkillers. Dit dOEN voelde als een overwinning!

Het lijstje van vorig jaar blijf ik koesteren. Ik houd het nog even vast, om het vervolgens weer los te laten. Bewustwording als doel. 2014 is nu! Mijn hart vertelt me samen met mijn onderbuik welke richting ik op ga. En die richting wordt steeds concreter. Ruimte geven aan dat wat zich ontvouwt. Tijd nemen en pakken. Het resulteert in de volgende toe-dOEN-ers voor dit jaar:

  • onderwijziger, samen met mijn leerlingen in het voortgezet speciaal onderwijs bouwen aan een onderwijs voor iedereen. Dat dOEN met het statement ‘Ieder kind IS zichzelf, voelt zich geZIEN en ont-wikkelt’.
  • ronaldheidanus.nl, mijn eigen onderneming. Wat ik ga dOEN? Kennis delen. Mijn expertise verder brengen. Samen op weg naar open en inclusief onderwijs. MiO als eerste partner.
    En verder blijf ik schrijven. Mooie, krachtige maar ook kwetsbare en reflecterende verhalen en teksten de wereld in zetten. Ter inspiratie, maar ook als ‘ondertitelen’ van mijn handelen.
  • leerKRACHTkijken, een co-creatief platform waar iedereen kan participeren, samenwerken en wil LEERen KRACHT te zien door te KIJKEN naar de mogelijkheden. Een mix van omdenken, kennisbank en delen van good practice. Doen wat werkt als filosofie. (leer)Kracht zit in iedereen. In onze kinderen, in mij als leraar en opvoeder en in JOU! Er valt genoeg te dOEN nu passend onderwijs als een tsunami ONS onderwijs binnen komt denderen. Een uitnodiging volgt dus snel…
  • Poeheej, een te gekke werktitel voor een project met een fantastische missie! Initiatiefneemster Marieke Zwinkels heeft een fijne groep mensen bijeen gebracht. Dit gaat het dOEN! Daar heb ik alle vertrouwen in…
  • HighGainBoys, een tijdelijke naam voor een nog naamloze band. Vier vaders. Een wekelijkse ont-moeting. Versterkers op elf! Punk. Wat hen staat te dOEN: een eerste plaat uitbrengen in 2014. In welke vorm en onder welke naam is nog geheel onduidelijk…maar die plaat gaat er komen!
  • ROETS, een ambitieus en mooie project van Bianca Blom. Als side-kick mag ik mijn visie dOEN laten spreken. Leuk!
  • ……
  • ……
  • ……dat wat zich aandient.

    * Nee, #dOEN is niet verkeerd geschreven. De ‘OEN’ heb ik overgehouden aan mijn laatste opleiding. Het is een afkorting voor Open, Eerlijk en Nieuwsgierig (wie een bronvermelding heeft…ere wie ere). De ‘d’ staat voor mij voor Durven, Dromen en natuurlijk Doen! Dat alles vanuit een nieuwsgierige, explorerende en open houding. Eerlijkheid start bij mezelf, trouw en eerlijk naar wat ik voel zorgt voor eerlijk en open handelen naar anderen. De drie-eenheid straalt een positieve energie uit met een naïef karakter. Door dromen en durven te doen ontstaat genieten van het leven!

    ** Mijn grote dank gaat uit naar mijn liefste vrouw Inge die me in alles support! En ook naar iedereen die mijn verhalen las/leest, deelt en met me werkt en/of heeft gewerkt. Mijn extra dank gaat uit naar: Miriam, Esther, Wendy, Petra, Jetske, Helmer, Marieke, Rob, ErikRusz, Harriët, Marije, Sandra, Edith, Karin en Han, voor wie – en omdat – jullie zijn!

    note: wellicht groeit dit blog nog in de loop van het jaar door inzichten en waarde(n)volle gesprekken.

    Op de lijn van twijfel en verwonderen


    De afgelopen twee dagen heb ik stilgestaan bij het jaar 2012. Tijdens mijn overdenkingen en de vragen; ‘wat heeft mij 2012 gebracht’, ‘wat neem ik mee’ en ‘wat drijft mij nu werkelijk’ werd het mij wederom duidelijk dat mijn hart sneller (gaat) klop(pen)t van dingen die er voor mij écht toe doen! Een inkoppertje: in 2013 mijn hart blijven volgen! Echter weet ik ook dat ik me op momenten erg eenzaam heb gevoeld. Het wordt tijd om daar afscheid van te nemen! Mijn top 3:

    Minder piekeren en twijfelen! Dit jaar heb ik me nog te veel laten leiden door mijn omgeving, daar waar ik (onbewust) al wel wist welke kant ik op (zou) wil(len). Het was (en is) een bijzonder leerproces, met even bijzondere leermeesters! In 2013 loop ik verder op de ingeslagen weg. De focus op dat wat mij werkelijk drijft, mijn visie op onderwijs en in het bijzonder dat van leerlingen die anders leren! Ik ga loslaten van dat wat niet werkt, ook als dat andere en nieuwe paden tot gevolg heeft…doen, actie en lef als sleutelwoorden!

    Minder ‘ja’ zeggen! In het verlengde op het bovenstaande hoort ook de durf om ‘nee’ te zeggen. Dat vind ik moeilijk omdat er zoveel mooie en gave dingen gebeuren. Het afgelopen jaar is mij echter duidelijk geworden dat juist door ideeën te trechteren er mooie initiatieven kunnen ontstaan. En dat zijn juist die momenten die het terugkijken op 2012 kleur geven!

    Minder energie naar ‘binnen de lijntjes’! Als ik mijn eigen kinderen zie spelen, vrij in hun spel, alles kan, alles mag en vooral niet binnen de lijntjes blijven dan zie ik waar het écht te beleven is! Met ze spelen maakt dit besef alleen maar groter. Het draait om de wereld buiten regels en protocollen. Ik ga stoppen met ‘bewijzen’ dat het ook anders kan en mijn energie gebruiken voor ‘buiten de lijntjes’! Nieuwe wegen, op avontuur! Never stop playing and never stop wondering! Wordt vervolgd…

    Dromen… ‘A simple reminder to move on!’


    Afgelopen weekend zag ik de speech van Nasrdin Dchar bij uitreiking van de Gouden Kalveren. Het raakte 
    me! Hij sprak vanuit de grond van zijn hart en dat was mooi. Nog mooier was de boodschap, zijn eerste van drie: “dromen“.

    Nasrdin richtte zich vooral tot de jonge mensen – ja, zij zijn de toekomst, eens – maar naar mijn mening is deze boodschap voor iedereen! 

    ..dat het belangrijk is om te dromen en dat als je straks tachtig bent en terug kijkt op je leven, dat je in ieder geval zeker weet dat je alles uit je leven gehaald hebt en geen spijt krijgt van de dingen die je niet gedaan hebt!

     
    Deze speech deed me doen terugdenken aan de tijd dat ik nog zeer actief muziek maakte, toen onze band Awaiting Seasons heette. Wij hadden ook een ideaal, een eenzelfde boodschap: don’t await your season!


    Het blijft bijzonder dat ‘dromen’ een boodschap dient te zijn… Is het niet dat jouw droom (of je hart volgen) juist energie geeft. Energie om dat te doen wat je leuk vindt? Om verder te kijken? Om niet vast te zitten in gedachten of angst? Is het de “angst“, die Nasrdin benoemd? Geïnjecteerd worden met wat de omgeving van je verwacht? Met wat je meemaakt? Het moeilijk kunnen loslaten van dat wat zo vertrouwd lijkt?


    Eén ding is zeker – en daarvoor een grote #like voor Nasrdin – zonder “liefde” & “passie” komt er niets van de grond. Het is de basis, de kern! Je onderbuikgevoel, het hart dat altijd klopt… Ik krijg wel eens de vraag waarom ik altijd ‘zo snel wil gaan’!?

    Nou, misschien omdat de wolken me meevoeren…

     
    “Every night has dreamers and every day goes by, stars will rise and the sun will shine. Days turn into months, full moon decorates the sky. Seasons change and last year’s fashion will fade away like the stars at dawn. All the memories we collected from the past, will we remember and rewind?
     
    It’s the past that brought us to where we are right now, and only time will tell the importance of this moment to our future. Sometimes things are feeling like forever but the age of time will tell us that nothing but the memories we keep in mind will stay till the end of days. Everything goes by… It’s what makes us realize that life is precious and that we should live our life the way we want it to. Not waiting for seasons to go by, inspired by the past we should move on and face the choices we have to make. Every now and then we need a simple reminder to move on, not waiting for seasons to go by. Some things need no comment, in time we’re all awaiting seasons, we’re all awaiting change.”