De eerste dag – #GO

De eerste dag – #GO

De eerste dag – #GO

De scholen zij weer begonnen. De tijd van vakantie is voorbij. Of althans. Vakantie is voor mij voornamelijk een moment van reflectie. Op eigen momenten bezig zijn onderwijs. Zoals het schooljaar eerder beschouwen, (eigen) groei in kaart brengen en nieuwe piketpalen markeren om inhoud te gaan geven. Voor dit schooljaar kreeg ik een opdracht: mijn taak binnen de school meer expliciteren en die (eigen) groei vastleggen. Om te kunnen volgen, voor mijzelf en mijn meerderen. Een leuke uitdaging, waarbij ‘kijk even op mijn timeline op Twitter’ niet voldoende bleek. Een uitdaging waarbij ik dit jaar iedere werkdag in ongeveer 500 woorden een moment ga vastleggen.

Ieder schooljaar start met een eerste dag. En voor de bovenstaande uitdaging lijkt het me goed om te starten met de woorden die ik zo’n twee jaar geleden optekende na mijn eerste dag toen. Twee jaar waarin er heel veel is gebeurd. Twee jaar waarin ik weinig mentale ruimte voelde om hier te schrijven. Twee jaar vol in proces! Twee jaar waarin er heel veel zichtbaar is gemaakt. En twee jaar beweging, waarbij er vanaf 1 april j.l. (geen grap) een compleet nieuw lerarenteam staat. Twee jaar waarin mijn taak van intern begeleider transformeerde naar kwaliteitsondersteuner. Nodig ook, zo bleek. Een bijzonder proces van ‘puinruimer’ op weg naar onderwijskwaliteit. Omdat wij dat onze kinderen gunnen!

“Holy moly!? Zo’n eerste dag onderwijs.
JA! Het is nog vakantie.
MAAR toch!? Nooit klaar.
Dus! Werkdruk tot het maximum.
Volledig in het diepe gegooid worden.

Of?

Via een omweg geland op een basisschool voor Jenaplanonderwijs. En dat in mijn eigen woonplaats Tilburg. Jeanne d’Arc de naam van de school. Die vrouw ooit omstreden, nu ergens een nationale heldin. De school waar ik mag doen wat ik het liefste doe; de school samen opnieuw uitvinden. Het onderwijs en het onderwijsconcept sterk wegzetten. Bouwen. Met elkaar als team. Collectief. De barricade op, en de uitdaging die er ligt aangaan. Waarbij ik mijn inclusieve kijk op het onderwijs meeneem. En dat vraagt de superdiverse wijk waarin de school staat.

Vandaag mijn eerste dag. Spannend. Mijn eerste ontmoeting met een aantal collega’s. En een eerste ontmoeting met collega’s die wellicht ooit een naaste collega zouden kunnen worden. Want sollicitatiegesprekken voeren als mijn eerste actie.

Alles nieuw. Met een officiële handdruk krijg ik een laptop in mijn handen gedrukt, ‘want zonder laptop ben je nergens,’ zo wordt mij op het hart gedrukt. Op weg naar mijn werkplek stelt zij voor een rondje door de school te lopen. Van de buitenkant zou je niet zeggen dat het aan de binnenkant zo mooi en groots is opgezet. Niets is wat het lijkt. Ruime, dubbele lokalen voor de stamgroepen omringen een even ruime en groene (!) speelplaats. Er is zelfs ruimte om moestuintjes aan te leggen. Het bruisen van ideeën (mede opgedaan op reis) wordt alleen maar sterker…

Op uitnodiging van de baas van de school heet ik de sollicitanten voor de functie van onderwijsassistent welkom. Ik leid ze in de voor mij even nieuwe school rond. Ook sluit ik aan bij de kandidaten voor de functie leerkracht, wat op een jenaplanschool stamgroepleider wordt genoemd. Tussendoor verbouw ik ‘mijn’ werkplek en tref de eerste voorbereidingen. De verbinding met mijn voorganger gemaakt. Maar.

Spannend vind ik het wel. Dus. De taak. De nieuwe uitdaging die voor me ligt. (Mede met het oordeel dat ik van mijn oud-collega intern begeleiders heb.) Maar meer nog ben ik benieuwd naar het gehele team. Naar de dynamiek. Naar wie iedereen is, waar iedereen voor staat en naar hoe we met elkaar gaan bouwen aan goed onderwijs! Goed onderwijs vanuit kennis van leren, onderwijsvisie en een sterke pedagogische grondhouding. Passie. Ambitie. En aan mij de taak die rode draden te gaan verbinden.

Zoals geschreven, de sollicitaties zijn het thema vandaag. Leidend. Het leggen van het fundament is in volle gang. Na de gesprekken met de potentiële onderwijsassistenten vraagt de baas mij aan te sluiten bij het samenvatten en delen van eerste indrukken. Ook ik heb tenslotte een eerste indruk opgedaan tijdens de informele rondleiding. Op inhoud wordt het gesprek gevoerd. Wat mij direct opvalt is het integer beschouwen van de kandidaten. Niemand wordt direct van tafel geveegd, -wat ik in het verleden wel heb zien gebeuren, maar iedereen wordt gedegen en breed beargumenteerd besproken.

Sterker. Er wordt een nieuw, leeg gepakt omdat die met de aantekeningen vol is. Ik merk op dat het me ergens verbaasd. Want vanuit wat net beschouwd en besproken is, zou er makkelijk een conclusie getrokken kunnen worden. De leerkracht met wie de assistent gaat samenwerken was immers vrij duidelijk. Maar zo makkelijk gaat het niet. Een tweede beschouwing vindt plaats. De tijd wordt genomen om vanuit een ander perspectief te beschouwen: het perspectief van benoembaarheid. Een aantal existentiële topics zoals achtergrond, ambitie, eerste zichtbare kenmerken, mogelijke verdiepende vervolgvragen voor een tweede ontmoeting worden genoteerd. Gevolgd door de vraag wat de leerkracht én het team nodig hebben voor het verkrijgen van nieuwe perspectieven.

Heel respectvol en natuurlijkerwijs vindt een er shifting plaats. De leerkracht ziet zelfs bij één van de kandidaten na een duidelijke conclusie nieuwe perspectieven. Prachtig! Uiteindelijk blijven er van de vijf mensen die gesolliciteerd hebben er drie over, waaronder één van die eerste conclusie. Deze drie gaan een tweede ronde in waarbij ze worden uitgenodigd een pitch voor te bereiden. Niet te lang, maar interessant genoeg om op door te praten met elkaar.

Ik ben erbij en wordt hier erg blij van. Enthousiast!

Wordt vervolgd…”

De hashtag #GO staat in eerste instantie voor Gedragen Onderwijs, omdat ik geloof in scholen die collectief het onderwijs durven te dragen. Leerkrachten, of zoals wij ze stamtroepleiders noemen, die durven de regie en verantwoordelijkheid te pakken voor wat zij kinderen in de essentie gunnen!

Onderwijs wordt regelmatig vergeleken met topsport. Zeker in het primair onderwijs, waar leerkrachten alle vakken dienen te geven en een doorlopende ontwikkelingslijn borgen, is daar iets voor te zeggen. Het is een vergelijking die op zou kunnen gaan als het gaat over de wederkerigheid die een begeleidingsstaf met de pupil heeft. Als het gaat over het zichtbaar maken van de eigen ontwikkeling, waarbij het kind of de jongere zichzelf meet aan eerdere ‘prestaties’ van zichzelf. Als het inzicht diens potentieel doet laten excelleren. On your mark, get set, #GO!

About the Author

Leave a Reply