In de groep van meester Patrick, waar verantwoordelijkheid nemen geen bijzaak was, bereidde groep 7-8 zich voor op het spellingsdictee. Patrick had de afgelopen weken intensief gecoacht op het belang van goede voorbereiding: “Je gaat tenslotte voor je eigen ontwikkeling,” hamerde hij keer op keer. De spullen op orde hebben was daarbij een cruciaal onderdeel.
Farid, echter, zat met een potlood waarvan de punt niet geslepen was. Meester Patrick, trouw aan zijn principe om gedrag consequent te spiegelen, had geen mededogen. Hij stuurde Farid op zijn eigen verantwoordelijkheid om voorbereid te zijn. Zonder uitstel begon Patrick het dictee. Een signaal ook aan de groep, maar vooral aan Farid. De eerste drie woorden miste Farid, zijn pogingen om te slijpen zorgden voor lichte onrust. Een paar groepsgenoten siste hem toe en hij dimde wat in. Het groepsherstellendvermogen deed haar werk.
Tijdens het nakijken, met zijn onleesbare krabbels, probeerde Farid de meester uit te dagen. Met een grijns schoof hij zijn dictee naar voren. Meester Patrick, kalm en resoluut, had maar één antwoord: “Bel je moeder even, Farid. Dan kan zij met jou je dictee controleren, terwijl ik doorga met de rest van de groep. Win-win!” Verschrikt keek Farid op. “Nee, dit is geen straf maar het logische gevolg van jouw gedrag. Want naast je eigen verantwoordelijkheid, hebben we samen ook een verantwoordelijkheid voor de groep. Ik het nakijken met hen, jij om voor geen onrust te zorgen.”
Met een balend gezicht verliet Farid het lokaal. Tien minuten later stond zijn moeder op school. Haar blik sprak boekdelen toen ze het onleesbare dictee zag. Zonder morren liet ze Farid het hele dictee opnieuw maken. Deze les was harder dan welke straf ooit kon zijn.
Sinds die dag heeft Farid zijn spullen altijd op orde. Zijn potloden geslepen, zijn schrift is keurig leesbaar. Hij groeit harder dan ooit, en zijn ontwikkeling is voelbaar. De (levens)les was het moment dat Farid zelf de functie van de geslepen punt begreep.
