Verwondering

Verwondering

Verwondering

Misschien is er wel niets mooier.
Dan de verwondering.
Van een kind.
De blijdschap bij een vondst.
De verbinding ermee.
De vragen.
Het willen weten.
Snappen.
Begrijpen.
Het enthousiasme.
En de ruimte nemen.
Om alle antwoorden te verzamelen.
Er taal aan te geven.

Met een rups zie ik haar vanaf het schoolplein de gang binnenlopen. De glimlach op haar gezicht, zo’n open en pure blik. Een ‘kijk, meneer’ er achteraan. Ja! Een rups. Caterpillar. En zei verwoordt de baby van de vlinder in het Arabisch.

Zij is niet van hier, thans nog een nieuwkomer. Nog. Gevlogen vanuit een conflictgebied, een land in oorlog. Een jaar is ze in het grensgebied tussen vrijheid en oorlog naar een opvang geweest. Iets dat voor onderwijs door zou moeten gaan. Het mag geen naam hebben, vertelden ouders mij tijdens de aanmelding. Zo’n drie jaar is zij nu hier.

De open en pure blik tekent in het moment haar gezicht, de tijd hier op school haar persoon. Haar zijn voor nu. Nieuwsgierig om te willen leren. Aan ons als school deze puur- en openheid te blijven aanspreken. Te blijven zien. Te blijven verstaan. Door te pakken als de verwerking van de indrukken van ooit de werkelijkheid verkleurt.

Een derde lente voor haar. De zon schijnt. Op het groene schoolplein vond zij deze rups. Het blad ernaast aangevreten. En nee, een rups heeft nooit genoeg. Eet veel en voldoende om te kunnen groeien. Het is ergens niet voor niets dat zij deze veelvraat en snelgroeier vindt. Een analogie is snel gemaakt. De rups die veel eet omdat het de energie nodig heeft om tot pop te transformeren. Maar meer nog de energie om uit de pop te komen en weg te kunnen vliegen!

In minder dan twintig dagen eet de rups per dag meer dan duizenden keren het eigen lichaamsgewicht. Om voedsel op te nemen. Om uiteindelijk kleurrijk de wereld in te vliegen. En laat de nieuwkomer nu geland zijn. Op deze school, in deze klas, bij deze leerkracht. En laat de nieuwkomer haar leeftijd in jaren nog eens hebben om te groeien. Om antwoorden op nieuwsgierige vragen op te nemen. Om te ontwikkelen. Om haar brein vol te eten met basisvaardigheden. Om haar identiteit te vullen met vorming. Om zich te ontwikkelen en haar volwaardige menszijn door verwondering te ontpoppen. Kleurrijk de wereld in!

About the Author

Leave a Reply